باز شناسي بدعت از اجتهاد و علل و عوامل شكل گيري آن از منظر فريقين

بدعت در احاديث و روايات، اغلب در مقابل شريعت اسلام و سنّت پيامبر به كار رفته و مراد از آن، انجام كاري است كه بر خلاف شريعت و سنّت پيامبر اكرم (ص) باشد. اجتهاد به كار بردن كوشش و توان فقيه در راه استخراج احكام شرعي عملي با شيوه استنباط است. در فقه شيعه چيزي در عرض كتاب، سنت و عقل وجود ندارد و در سايه روشنگري برگرفته از مكتب وحي از جانب امامان معصوم، راه هرگونه انحراف و انسداد بر اجتهاد شيعي مسدود شده اما ابزارهايي براي اجتهاد در ساير فرق متداول گرديده كه اجتهاد بر پايه قياس، استحسان، استصلاح و اجتهاد به رأي چهره اي ناصواب از دين ساخته است. از نظر شيعه شيوه هاي نادرست اجتهاد سبب بدعت در دين مي گردد، نوشته حاضر به بررسي مرز اجتهاد و بدعت در فقه اماميه و عامه از رهگذر مطالعه تطبيقي پرداخته و بدعت گذاري سبب آثار فردي همچون متضرر شدن و خسران افراد بدعت گذار و عذاب الهي شده و نيز آثار اجتماعي آن دور ساختن عامه مردم از دين مي باشد. روش تحقيق در اين پژوهش كتابخانه اي مي باشد.