مسأله نبوّت از نگاه فارابي و ابن ميمون

مسئله «نبوت» از ديرباز كانون گفتگوهاي فلاسفه بوده است. اين پژوهش به روش كتابخانه اي به تحليل حقيقت نبوت، بين دو فيلسوف كه يكي از مكتب اسلام و ديگري از شريعت يهود است مي پردازد. از نگاه هر دو فيلسوف، انسان براي رسيدن به كمال و سعادت حقيقي آفريده شده و تنها راهي كه بواسطه ي آن به سعادت حقيقي و پايدار مي‌رسد، وجود و هدايت هاي نبي است و عمل به دستورات نبيّ، باعث رسيدن آنها به كمال و سعادت مي شود. در اين تحقيق ابتدا به صورت مستقل، نظريات هر دو فيلسوف را در ارتباط با نبوت بيان كرديم و در پايان تحقيق، مشخص كرديم كه نظريات ايشان در ارتباط با حقيقت، ضرورت، صفات، مراتب انبياء، وظايف و وحي نبيّ، يكسان مي باشد، ولي در بخش هاي مربوط به تشخيص نبي از غير نبي، شريعت الهي از غير الهي، افضل انبيا و گونه هاي دريافت وحي ديدگاه شان از همديگر متفاوت است.