بررسي فراواني ضايعات پاتولوژيك در بخش آسيب شناسي دهان، فك و صورت دانشكده دندانپزشكي بابل در بازه زماني ۱۲ ساله

سابقه و هدف: همكاري درست بين كلينيسين و پاتولوژيست و تطبيق علائم باليني و ميكروسكوپي منجر به تشخيص و طرح درمان مناسب مي‌شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسي فراواني ضايعات پاتولوژيك در بخش آسيب شناسي دانشكده دندانپزشكي بابل از سال 99-1388 مي‌باشد.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي گذشته نگر، پرونده‌هاي بخش آسيب شناسي دهان، فك و صورت دانشكده دندانپزشكي بابل از فروردين 1388 تا اسفند 1399 بررسي شد و اطلاعات شامل تاريخ، سن و جنس بيمار، نوع و محل ضايعه، تشخيص باليني و نهايي، نوع بيوپسي و اطلاعات ارسال كننده نمونه در چك ليست ثبت و بررسي گرديد. يافته‌ها: سال‌هاي 93 و 92 بيشترين و سال 99 كمترين تعداد نمونه را داشتند. اختلاف ارجاع نمونه‌ها در ماه‌هاي مختلف معني‌دار بود (0/001=p). ميانگين سن زنان 17/29±41/63 سال و مردان 18/82±39/29 سال بود (0/007=p). بيشترين وكمترين تعداد نمونه‌ها به ترتيب از ناحيه لثه و كف دهان بودند. ليكن پلان، كيست راديكولار و پيوژنيك گرانولوما شايع‌ترين تشخيص‌ها بودند. فراواني ضايعات در سنين مختلف متفاوت بود (0/05≥p). در 69/7% از ضايعات حداقل يكي از تشخيص‌هاي باليني با تشخيص پاتولوژي همخواني داشت (0/273=r، 0/001 p).نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه ضايعات واكنشي- تحريكي و كيست‌ها شايع‌ترين ضايعات بودند. ويژگي‌هاي ضايعات تعيين ‌شده در اين مطالعه مي‌تواند زمينه محكمي را براي انجام تشخيص دقيق در اختيار دندانپزشكان قرار دهد.