بررسي ماده‌ 377 قانون مدني و بازخواني نوين از حق حبس به منزله‌ حقي معلق

با مطالعه‌ متون حقوقي و ماده‌ 377 قانون مدني اين ديدگاه تأييد مي‏شود كه حق حبس به عنوان يك حقِ «ذاتي اوليه» حقي مطلق و منفي شناخته شده كه هر يك از طرفين از آن برخوردارند و به استناد آن مي‏توانند از اجراي تعهدات خود سرباز زنند. همچنين، به تعداد طرفين، حق حبس وجود دارد. اما، با مطالعه‌ دقيق مي‏توان نظريه‌ «ايراد و دفاعي» بودن حق حبس را مطرح كرد. در اين توصيف، حق حبس حقي معلق است كه قابل استناد نيست، مگر زماني كه اطمينان معقول و متعارف وجود داشته باشد كه طرف مقابل «نمي‏خواهد يا نمي‏تواند» به تعهدات خود پايبند باشد؛ آن هم فقط براي شخصي كه خود را آماده‌ اجراي تعهدات قراردادي كرده است. در اين توصيف، فقط يك حق حبس وجود دارد و حق حبس به تعداد طرفين متعدد نمي‏شود. در اين تحقيق كه به روش كتابخانه‌اي و به شيوه‌ توصيفي‌ـ تحليلي به سرانجام رسيده، بعد از بيان ايرادات نظريه‌ اول، توصيف جديدي از حق حبس ارائه مي‏شود.