اثربخشي درمان شناختي مبتني بر بهبودي بر نشانههاي افسردگي و ارتباط بينفردي بيماران با اختلال اسكيزوفرني

زمينه و هدف: هدف از اين پژوهش بررسي اثربخشي درمان شناختي مبتني بر بهبودي بر نشانه‌هاي افسردگي و ارتباط بين‌فردي بيماران با اختلال اسكيزوفرني بود. مواد و روش: روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون – پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه بيماران اسكيزوفرني بستري در مراكز شبانه-روزي اعصاب و روان شهرستان تهران در سال 1402 بود. حجم نمونه شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه گواه) از جامعه آماري به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده و در دو گروه گواه و آزمايش جايگماري شدند. براي گروه آزمايشي، درمان شناختي مبتني بر بهبودي اجرا شد در حاليكه گروه كنترل در ليست انتظار باقي ماندند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي (بك، 1987) و پرسشنامه مهارت ارتباط بين‌فردي (منجمي‌زاده، 1391) بود. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان شناختي مبتني بر بهبودي بر به نشانه‌هاي افسردگي و ارتباط بين-فردي در مراحل پس‌آزمون و پيگيري تاثير معني‌دار داشته است. نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين پژوهش اطلاعات مفيدي را در ارتباط با درمان شناختي مبتني بر بهبودي فراهم مي‌كند و روانشناسان و روانپزشكان مي‌توانند براي بهبود نشانه‌هاي افسردگي و ارتباط بين‌فردي در بيماران با اختلال اسكيزوفرني از اين مداخله استفاده نمايند.‌