تعامل «عقل و شهود» در شكل‌گيري فلسفۀ اشراق

هر فلسفه‌اي يا به طور دقيق‌تر هر نظام فلسفي داراي نظام‌واره‌اي است كه اصول اساسي آن فلسفه بر آن استوار و بنا شده است. در اين ميان فلسفۀ اشراق نيز از اين قاعده بيرون نيست. اين فلسفه بر اصولي استوار است كه مهم‏ترين آنها عنصر «عقل و شهود» است. اين مقاله بر آن است، نخست پس از تعريف حكمت و حكيم كه شناخت اين دو با شناخت عقل و شهود بي‌ارتباط نيست، عقل و شهود را، با توجه به گنجايش مقاله، به تفكيك -‌با توجه به دادة اشراقي در فلسفۀ اشراق‌- بررسي كند و سپس جايگاه اين دو عنصر سازندۀ فلسفۀ اشراق را، با استناد به آثار خود شيخ اشراق تبيين و در ادامه، جايگاه اصلي اين دو عنصر را در فلسفه ترسيم نمايد. آن‌گاه به تبيين چگونگي تعامل بين عقل و شهود در ساختارسازي فلسفۀ اشراق پرداخته، با توجه به گنجايش مقاله به‎اختصار آن را بررسي كند.