بررسي و تحليل ديدگاه ابن‏ سينا در مورد اولين عضو متكون (عضو رئيسي) در بدن انسان

مسئله اولين عضو متكون در بدن انسان از ديرباز مورد توجه انديشمندان به‎خصوص در دو حوزه فلسفه و پزشكي بوده است. فلاسفه از اين منظر به اين امر پرداخته ‎اند كه اين بحث را مقدمه‎اي براي حل مشكل ديرينه رابطه نفس و بدن مي‎دانستند. ورود پزشكان نيز به اين بحث بيشتر به دليل درك بهتر از سير تكويني ساختار بدن انسان است. ابن‏سينا به عنوان يك فيلسوف و پزشك حاذق از معدود چهره‎هايي است كه با نگاهي جامع در آثار خود از هر دو منظر به اين بحث پرداخته است. در تاريخ تفكر پيش از ابن ‏سينا با سه ديدگاه متفاوت در مورد اولين عضو متكون در بدن انسان مواجه مي‎شويم كه به ترتيب قلب، مغز و كبد را اولين عضو متكون در بدن تلقي نموده‎اند. ابن ‏سينا ضمن رد دو ديدگاه اخير، نهايتا ديدگاه اول را پذيرفته و قلب را اولين عضو متكون در بدن معرفي مي‎كند و از اين رهگذر قلب را جايگاه روح بخاري مي‎داند كه خود اين روح بخاري از نظر وي بستر قواي نفس است كه نفس به وسيله اين قوا با تمام اعضا و‎ اندام بدن مرتبط مي‎شود. وي براي اثبات مدعاي خود هم از شواهد تجربي مبتني بر طب قديم و هم از دلايل عقلي بهره مي‎برد.