مختصات روش شناسي حكمت متعاليه

فهم حكمت متعاليه و تحقيق در آن به عنوان دستگاهي نظام‌‌مند در فلسفۀ اسلامي و تبيين نوع پژوهش انجام شده در عرصه‌هاي مختلف آن، نيازمند توجه به مباني و نوع روش‌شناسي حاكم در آن است تا مطالب مختلفي كه در آن عرضه شده به خوبي فهم شود. متن ديني و حقايق شهودي در حكمت متعاليه حضور پر‌رنگي دارند. در جهت دفع و رفع شبهات و تبيين اين حضور در ضمن بيان روش‌شناسي حكمت متعاليه، ظرفيت‌ها و بالندگي اين فلسفه در جهت تحقيقات فلسفي اسلامي آشكار مي‌شود. حكمت متعاليه، رابطۀ منسجم فلسفه با دين و عرفان را تشريح مي‎كند كه تبيين فلسفي روش‌شناسي آن مي‎تواند به عنوان الگويي كلان در جهت بسط و تعميق تحقيقات علوم ديني مرتبط، مورد توجه قرار گيرد. از اين ‎رو در ضمن تبيين روش‌شناسي حكمت متعاليه، به چيستي و مباني روش خاص اين حكمت؛ يعني روش اشراقي-بحثي پرداخته شده كه در آن، ميان شهود و عقل جمع شده است. همچنين به تبيين روش عام اين حكمت؛ يعني ماهيت و مباني بهره‌گيري ملاصدرا از متون ديني و عرفان نظري در حكمت متعاليه پرداخته‌ شده است و در آخر به برخي از ثمرات بكارگيري اين روش تحقيقي در فلسفه، اشاره شده است.