بازكاوي انديشه آيت الله جوادي آملي در باره انسان كامل و ارتباط آن با خلافت الهي

انسان و انسان‌شناسي مقوله غير قابل كتمان در طول تاريخ بشري بوده است؛ و ترسيم حقيقي از جايگاه او در منظومه آفرينش سرلوح اديان توحيدي مي‌باشد. بر پايه ديدگاه منيع و انديشه رفيع علامه جوادي آملي حقيقت انسان «حيّ متأله» است كه در بستر آموزه‌هاي ديني به تكامل مي‌رسد، و غايت امكاني قوس صعود بشري«انسان كامل» مي‌باشد. و در ادبيات حكما و عرفاي همچون ابن‌عربي و ملاصدرا به آن پرداخته شده است؛ آنها انسان كامل را مظهر تمام صفات كمالي و جمالي خداوند مي‌دانند؛ آن‌گونه كه ابن‌عربي مبتكر اصطلاح «انسان كامل» در ادبيات اسلامي قلمداد شده است. در تحقيق حاضر، ضرورت انسان كامل نسبت آن با خلافت الهي به صورت توصيفي- تحليلي با تأكيد بر انديشه جوادي آملي بر اين نتيجه رهنمون گرديده كه مقصود از خلقت آفرينش و پهنه‌گيتي، انسان كامل است و از لازمه خلافت مطلقه الهي، انسان كامل شدن است، از اين جهت، انسان كامل قطعاً خليفه خداست، به‌طوريكه اگر عالم خالي از انسان كامل شود، عمر آن به پايان مي‌رسد.