توضيح نسبت مرگ ارادى با معرفت و اخلاق در تأملات افلاطون و صدرا

مرگ مسأله انسان است. اين موضوع از همان آغاز حيات بشر پيوندي عميق با نظام فكري فلاسفه داشته است و به مفهومي پايه در انديشه متفكران تبديل گرديده است. به همين جهت در مكاتب فلسفي تفاسير مختلفي از اين مفهوم صورت پذيرفته است. افلاطون و صدرا درباره اين مفهوم تأملاتي ارائه كرده‌اند. با بررسي آثار افلاطون و صدرا درمي‌يابيم كه در آثار اين دو فيلسوف همسو با مرگ طبيعي مرگ ديگري با عنوان مرگ ارادي طرح شده است كه با تلاش انسان و ايجاد جدايي ميان نفس و بدن تحقق مي‌يابد. به نظر مي‌رسد اين مفهوم پيوندي عميق با معرفت و اخلاق در انديشة افلاطون و صدرا داشته باشد. مسأله اصلي اين نوشتار پرداخت به چيستي مرگ ارادي و بررسي نسبت حاكم ميان اين مفهوم و معرفت و اخلاق در انديشة افلاطون و صدرا است. نگارنده سعي دارد با بررسي مقايسه‌اي و به شيوة توصيفي‌ـ‌تحليلي، مفاهيم گفته را واكاوي كند. برآمد پژوهش حاضر چنين معلوم مي‌سازد كه در نگاه اين دو فيلسوف مرگ ارادي، معرفت و اخلاق كاركردي يگانه به خود مي‌گيرند. اهميت اين سنخ نوشته‌ها در اين است كه حالت انتزاعي مفاهيم متافيزيك فلسفه افلاطون و صدرا در قالب مفاهيم انضمامي مانند مرگ و اخلاق توضيح داده مي‌شود.