تبيين سازگاري تشكيك خاصي و وحدت شخصي وجود براساس ديدگاه علامه طباطبايي

ديدگاه متداول در ارتباط تشكيك خاصي با وحدت شخصي وجود، تنافي آن دوست؛ به‌نحوي كه اگر كسي قائل به وحدت شخصي وجود شد بايد از تشكيك خاصي عبور كرده و به جاي تشكيك در وجود قائل به تشكيك در ظهورات وجود گردد. علامه در «مصاحبات»، ديدگاه متفاوتي بيان كرده و معتقد شده‌اند كه اين‌دو با يكديگر تنافي ندارند. مقاله حاضر با هدف تبيين چگونگي اين سازگاري براساس مباني فلسفي علامه طباطبايي1، به روش توصيفي و تحليلي به اين مطلب پرداخته است و در نهايت روشن شده كه براساس ديدگاه علامه، هر علتي نسبت به معلول خود داراي تمايز احاطي و در نتيجه داراي اطلاق مقسمي است. علاوه بر آن، علامه معتقد است كه معلول گرچه وجود نيست، اما موجود است. اين مباني به تبيين وحدت شخصي وجود به‌خاطر اطلاق مقسمي آن و تبيين تشكيك در وجود به دليل موجوديت معاليل منتهي گرديد.