روابط ساختاري تروماي كودكي با حافظه مثبت و علائم افسردگي در بزرگسالان: نقش ميانجي بدتنظيمي هيجاني مثبت

مقدمه: بدتنظيمي هيجاني به عنوان يك عامل مهم فراتشخيصي براي علت شناسي و درمان مشكلات روانشناختي مختلف شناسايي شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسي روابط ساختاري تروماي كودكي با حافظه مثبت و علائم افسردگي با توجه به  نقش ميانجي بدتنظيمي هيجاني مثبت در بزرگسالان انجام شد.روش كار: پژوهش حاضر توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه افراد مراجعه كننده به كلينيك ها و مراكز خدمات روان شناختي شهر تهران  در سال 1402 بودند. از ميان جامعه آماري، 240 نفر به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه تروماي دوران كودكي (CTQ)، پرسشنامه افسردگي بك ويرايش دوم ((BDI-II، مقياس دشواري در تنظيم هيجان مثبت (DERS-P) و پرسشنامه تجارب حافظه-فرم كوتاه (MEQ-SF). براي تحليل داده‌ها از همبستگي پيرسون، مدل‌يابي معادلات ساختاري و از نرم افزار SPSS-22 وAMOS-26  استفاده شد.يافته ها:  نتايج نشان داد كه مدل پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار است. اثر مستقيم تروماي كودكي بر حافظه مثبت معنادار نبود. اثر مستقيم تروماي كودكي بر علائم افسردگي (13.08=T=0.80،β) و بدتنظيمي هيجاني مثبت (16.48T= ،β=0.80 ) و اثر مستقيم‌ بدتنظيمي هيجاني مثبت بر حافظه مثبت (5.40 T= ،0.76 = β) و علائم افسردگي (2.05 T= ،0.12 = β) معنادار بود. همچنين بدتنظيمي هيجاني مثبت در رابطه بين تروماي كودكي با حافظه مثبت و علائم افسردگي نقش ميانجي داشت.نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش حاضر بدتنظيمي هيجاني مثبت بايد هدفي براي درمان در قربانيان تروماي دوران كودكي، براي جلوگيري از اختلالات خلقي و اختصاصي كردن خاطرات مثبت باشد. بنابراين پيشنهاد مي شود ، از درمان هايي از قبيل درمان هاي مبتني بر تنظيم هيجان و آموزش اختصاصي كردن خاطرات براي كاهش علائم افسردگي و افزايش اختصاصي كردن خاطرات در افراد داراي تجربه تروماي كودكي استفاده شود.