تحليل بروندادهاي غلبه جريان عقل ‌‌گرايي اعتدالي بر نص ‌‌گرايي افراطي در مهدويت ‌‌پژوهي سده اخير حوزه علميه قم

در اديان الاهي – به‌ويژه دين اسلام و مذهب تشيع _ نسبت به متون ديني، به طور كلي، با دو نگرش و رهيافت مواجه هستيم: «نص‌‌گرايي» و «عقل‌‌گرايي». جريان نص‌گرا، در فهم دين محوريت و اصالت را به متن داده و بر فرع و حاشيه بودن عقل تأكيد مي‌‌كند و جريان عقل‌‌گرا (اعتدالي)، ضمن پايبندي به متن، براي عقل نيز شأن كشف معارف ديني قائل است. حوزه علميه قم در سده اخير، شاهد حضور اين دو جريان در صحنه مهدويت‌‌پژوهي بوده است. جريان عقل‌‌گراي اعتدالي با نقد تك‌‌ساحتي بودن روش نص‌‌گرايان افراطي، بين عقل و متن و پايايي و پويايي باورداشت مهدويت پيوند و آشتي برقرار كرده و مبارزات علمي بر جريان نقل‌‌گراي افراطي غالب شد. پژوهش پيش‌رو، از آن‌جا كه به دنبال كشف بروندادهاي غلبه جريان عقل‌‌گرايي اعتدالي بر نص‌‌گرايي افراطي حوزه علميه قم در مهدويت است و به توصيف و تحليل نتايج غلبه تفكر عقل‌‌گرايي بر نص‌‌گرايي در آن آموزه مي‌پردازد، و بر مطالعات كتابخانه‌‌اي و اسنادي مبتني است؛ از نظر روش اجراي تحقيق، توصيفي _ تبييني خواهد بود.