الگوي «گسترش ايدۀ داستاني» در اقتباس پويانمايي «امير ارسلان نامدار»

اقتباس و بازآفريني ادبيات داستاني كهن ايران و هماهنگ كردن آن با بيان تصويري و حركتي انيميشن در ارتباطي متقابل، موجبات رونق و گسترش اين دو گونۀ ادبي را در سطحي گسترده فراهم مي‌سازد. يكي از مهم‌ترين دلايل عدم موفقيّت پويانمايي در ايران، وجود نقاط ضعف در ساختار(فرم و محتواي) اين آثار و آشنا نبودن نويسندگان با شيوه‌هاي گسترش صحيح و خلّاقانۀ ايده‌هاي داستاني و چگونگي استفاده از الگوهاي ساختاري در طي فرايند اقتباس و بازآفريني است. الگوي «گسترش ايدۀ داستاني»، يكي از مهم‌ترين گونه‌هاي رويكرد نظري است كه با حفظ وحدت سيستماتيك ميان اجزاي مختلف فيلمنامه و پيروي از معيارهاي عيني‌‌تر و دقيق‌تر با تأكيد بر جزئيات، فرايندي منطقي و ملموس را در اختيار اقتباسگران قرار مي‌دهد. از آنجا كه هدف اصلي اين پژوهش، چگونگي پرورش ايده‌هاي هوشمندانه و تطبيق محتواي آثار ادبي كهن با الگوي فيلمنامه است، در اين مقاله براي نشان دادن نقش مهم و تأثيرگذار عنصر خلاقيت در جريان گسترش ايدۀ داستاني، با رويكردي كاربردي و با استفاده از روش تحليل تطبيقي، طرح كلي فيلمنامۀ «ارسلان»، با اقتباس آزاد از داستان «اميرارسلان نامدار» توسط نگارنده نگارش و با مراحل مختلف الگوي «گسترش ايدۀ داستاني» تطبيق داده شد. بر اساس نتايج پژوهش، با الگوبرداري از نحوۀ پيكره بندي و ساختار فيلمنامه‌هاي موفق و مخاطب‌پسند، مي‌توان فيلمنامه‌اي قوي، جذاب و پرمخاطب را ارائه داد. تحليل متن افسانه، شناخت ظرفيت‌ها و عناصر دراماتيك، اعمال تغييرات مورد نياز براي تطابق داستان با انيميشن با بهره‌گيري از الگوهاي ساختاري فيلمنامه‌نويسي بهترين شيوه براي تبديل يك داستان به انيميشن است.