تقابل ميان مفهوم كنشگر هانا آرنت و دازاين خودتنهاپنداشته‌شدۀ هايدگري

هانا آرنت، متفكرسياسي برجستۀ قرن بيستم، در آرائش دربارۀ ارتباط وثيق پراكسيس و غلبه ‌بر تماميت‌خواهي كه آن را محصول از خودبيگانگي، انفعال و انزواي انسان مدرن مي‌داند، مسيري متمايز از استادش مارتين هايدگر پيموده است. آرنت به شيوه‌اي پديدارشناسانه به تحليلي تاريخي دست مي‌زند تا وضع بشر را از دوران پيشاسقراطي تا كنون، مورد بررسي قرار داده و نقش تقابلي نظر و عمل را در شكل گيري اين وضعيت تبيين كند. پرواضح است كه او در اين مسير، همانند هايدگر به نقد سنت متافيزيك غربي پرداخته باشد؛ اما آرنت برخلاف هايدگر كه بر انكشافِ هستي دازاين به‌مثابۀ آشكارگي حقيقت تأكيد مي‌كند، از «وجود» به‌ «نمود» سوي‌گرداني كرده و انكشاف را در آشكارگي كيستي عمل‌ورز كه از طريق دو‌ نمود عمل و گفتار در ساحت عمومي رخ مي‌نمايد، مورد بررسي قرار مي‌دهد. آراي آرنت با تأكيد بر لزوم حضور انسان‌ها و هم‌كنشي‌شان در سپهر متكثر همگاني به‌منظور برون‌رفت از بحران تماميت‌خواهي، ازخودبيگانگي و غربت از كرۀ ارض، در تقابل با آنچه وي دازاين خود تنها انگاشته شدۀ هايدگري ناميده قرار گرفته و به بوتۀ نقد كشيده شده است. دازايني كه به عقيدۀ آرنت گرچه در-عالم-بودن است، اما غرق شدن در كثرت همبودهاي خويش را عامل هرزه‌درايي و سقوط به زيستني متوسط و بي‌اصالت مي‌پندارد و از اين‌رو زيستني خداگونه و مثالي را در تفرد خويش ارحج مي‌داند.