تاثير تنش آب شور و تيمار ملاتونين بر گلدهي و برخي صفات مورفوفيزيولوژيك گياه بنفشه (Viloa× wittrockiana)

بنفشه گياه زينتي يك ‌ساله با گل‌ هاي زيبا و معطر كاربرد فراواني در فضاي سبز شهري دارد. با توجه به اينكه ملاتونين داراي ظرفيت آنتي‌اكسيداني بالايي است، اين پژوهش با هدف بررسي نقش ملاتونين در كاهش تنش شوري در گياه بنفشه انجام شد. فاكتورها شامل ملاتونين در سه سطح (صفر،۵۰ و ۱۰۰ ميكرومولار) و تنش شوري در چهار سطح (صفر،۶۰،۳۰ و۹۰ ميلي‌مولار) بود. طبق نتايج به‌دست آمده بيشترين ارتفاع گياه در تيمار 100 ميكرومولار ملاتونين با افزايش 16.07 درصدي نسبت به شاهد بدون تنش شوري مشاهده شد. بيشترين تعداد گل در گياهان تيمار شده با ملاتونين 100 ميكرومولار تحت شوري صفر، 30 و 60 ميلي‌مولار مشاهده شد كه نسبت به شاهد 50 درصد افزايش تعداد گل نشان دادند. بيشترين حجم ريشه در گياهان تيمار شده با ملاتونين 100 ميكرومولار تحت شوري 30 ميلي‌مولار ثبت شد. كمترين درصد محتواي نسبي آب گياه، در شوري 90 بدون كاربرد ملاتونين به‌دست آمد. نشت يوني در تيمار شوري با افزايش ميزان غلظت نمك افزايش يافت. بيشترين غلظت يون سديم در بافت گياه در تيمار شوري 60 ميلي‌مولار بدون كاربرد ملاتونين و كمترين تجمع سديم در تيمار بدون شوري مشاهده شد. بيشترين غلظت عنصر پتاسيم در شوري در 50 ميكرومولار ملاتونين تحت شوري 30 ميلي مولار ثبت شد. با توجه به نتايج به‌دست آمده كاربرد ملاتونين براي كاهش آسيب به گياه بنفشه در شرايط تنش شوري پيشنهاد مي‌شود. كاربرد ملاتونين در شوري 30 و 60 ميلي‌مولار در مقايسه با شوري 90 ميلي‌مولار بهتر عمل كرد و تواست صفات رشدي و فيزيولوژيكي را بهبود دهد. بنابراين بر اساس نتايج به‌دست‌آمده استفاده از ملاتونين 50 و 100 ميكرومولار براي گياه بنفشه در شرايط تنش شوري بويژه در شوري 30 و 60 ميلي‌مولار قابل توصيه است.