امكان ‌سنجي استفاده مجدد از پساب در آبياري فضاي سبز (مورد مطالعه: فاضلاب شهر تربت حيدريه)

محدوديت‌هاي منابع آبي در ايران، لزوم استفاده مجدد از پساب و بازچرخاني آب‌هاي تصفيه‌شده را به‌عنوان يكي از راهكارهاي دستيابي به منابع جديد آبي نمايان‌تر كرده است. به‌منظور بررسي تاثير پساب بر خصوصيات كمي و كيفي بوته بنفشه و مينا در سال آبي ۱۴۰۱، درصدهاي مختلف اختلاط آب با پساب شهري (۲۵-۵۰-۷۵ و ۱۰۰ درصد) حاصل از تصفيه‌خانه فاضلاب تربت حيدريه بعنوان تيمارهاي آزمايش در مقايسه با آب شهري بعنوان تيمار شاهد، در قالب طرح آماري بلوك كامل تصادفي با پنج تيمار و چهار تكرار اجرا گرديد. در طي فصل زراعي شاخص‌هاي تعداد گل، مساحت سبز، ارتفاع گل و وزن خشك و در پايان فصل كشت، خصوصيات شيميايي خاك اندازه‌گيري گرديد. آناليز داده‌ها با استفاده از نرم افزار SAS در سطح اطمينان ۹۵ درصد انجام و نتايج حاصل با استفاده از آزمون LSD مقايسه گرديد. براساس به نتايج بدست آمده، نسبت‌هاي مختلف آب و فاضلاب تاثير معني‌داري بر تعداد گل و سطح سبز در هر دو گونه‌ي بنفشه و مينا داشت. اما كاربرد اين تيمارها بر ارتفاع گل تنها در بوته‌ي بنفشه تاثير معني‌دار نشان داد. با جايگزيني 75 درصد آب آبياري با پساب (5T)، مساحت سطح سبز و تعداد گل در بوته‌ي مينا به‌ترتيب 11 و 54 درصد و در بوته‌ي بنفشه 22 و 10 درصد افزايش يافت. آبياري با پساب سبب افزايش ميزان عناصر Na، Ca و Mg، كاهش Fe و افزايش EC و SAR خاك نسبت به منطقه شاهد شد. توصيه مي‌شود به‌منظور دستيابي به نتايج دقيق‌تر اثرات درازمدت آبياري با پساب بر غلظت عناصر خصوصا فلزات سنگين در خاك و گياه بررسي شود.