بررسي نقش ميانجي سايش اجتماعي در رابطه بين رهبري زهرآگين و بي تفاوتي سازماني

هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي سايش اجتماعي در رابطه بين رهبري زهرآگين و بي‌تفاوتي سازماني بوده است. روش پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از حيث روش توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه آماري پژوهش كاركنان سازمان امورمالياتي استان آذربايجان شرقي با تعداد 812 نفر بوده است، از اين جامعه تعداد نمونه مورد نظر از طريق جدول مورگان تعداد291 نفر به دست آمده است. كه به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي انتخاب شده است. ابزار جمع‏آوري اطلاعات پرسشنامه هاي استاندارد؛ رهبري زهرآگين آشميت(2008)، سايش اجتماعي دافي(2002) و پرسشنامه بي تفاوتي سازماني دانايي فرد و همكاران(1389) بوده است. جهت تعيين روايي از روايي صوري و شاخص سي وي آر و جهت تعيين پايايي از روش آلفاي كرونباخ استفاده شده است. مقدار آلفا براي متغيرهاي رهبري زهرآگين، بي تفاوتي سازماني و سايش اجتماعي به ترتيب مقادير 0.894، 0.821 و 0.858 بدست آمده است. تجزيه و تحليل داده هاي پژوهش از طريق تحليل مسير و مدل معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزار ليزرل انجام شده است. نتايج پژوهش نشان داده است كه رهبري زهرآگين بر سايش اجتماعي با شدت اثر 0.361 و بر بي‌تفاوتي سازماني با شدت اثر 0.276تاثير دارد، همچنين سايش اجتماعي در رابطه بين رهبري زهرآگين و بي‌تفاوتي سازماني با شدت اثر 0.173 نقش ميانجي داشته و سايش اجتماعي نيز با شدت اثر 479/ . بر بي‌تفاوتي سازماني تاثير دارد. بر اساس يافته‌هاي پژوهش پيشنهاد مي‌شود برنامه‌ريزان سازماني جهت كاهش سايش اجتماعي و بي‌تفاوتي كاركنان به اقدامات پيشگيرانه از رهبري زهرآگين در سطح سازمان كمك نمايد.