آسيب‌شناسي برنامۀ آموزشي مقطع كارشناسي پيوسته مهندسي معماري از زاويه ديد نياز و اشتغال حرفه‌اي

يكي از معيارهاي قضاوت در مورد اثربخشي آموزش معماري كشور، مناسب بودن كيفيت يادگيري افراد با توجه به محيط كاري رشته دانشگاهي آن‌ها است. اين پژوهش درصدد فهم زمينه‌هاي اشتغال و توانمندي‌هاي متأثر از حوزه‌هاي دانشي و مهارتي است كه هر جايگاه شغلي به‌تبع نيازهاي موردنظر خود، مطالبه مي‌نمايد. بدين منظور نحوه چينش و برنامه‌ريزي دروس رشته معماري از منظر روابط آن‌ها با هر مهارت، حائز ارزش جهت بازنگري كيفي و كمي در برنامۀ مصوب آموزشي مقطع كارشناسي پيوسته اين رشته‌ي دانشگاهي خواهد بود. بدين منظور نوشتار حاضر از منظر هدف يك پژوهش كاربردي و توسعه‌اي بوده كه ماهيت توصيفي-تحليلي دارا است و تحت روش كيفي و با رويكرد استدلال منطقي درصدد فهم ارتباط پارامترهاي مؤثر در زمينه‌هاي متداول اشتغال فارغ‌التحصيلان معماري با دروس آموزشي مصوب رشته در مقطع كارشناسي پيوسته پيش مي‌رود و براي اين منظور از قياس زوجي پارامترهاي مهارتي - تخصصي اشتغال معماري و تحليل سلسله مراتبي، جهت سنجش فراواني دروس و فراواني وزني معيارها و درنهايت تجزيه‌وتحليل آماري و استقرايي خود، بهره مي‌برد. براين‌اساس برنامۀ آموزشي مصوب ابلاغي داراي بدنه‌اي صلب و غير انعطاف‌پذير بوده كه ضمن عدم پاسخگويي در ايجاد زمينه‌هاي مؤثر بر تقويت توان مهارتي دانشجويان جهت ورود به حوزه‌هاي متنوع اشتغال به دليل ديد محوري خود، سبب اتلاف وقت دانشجو در حين تحصيل و يادگيري سرفصل‌هايي گرديده كه مخاطب به ميزان ارائه‌شده، از ايشان در محيط حرفه‌اي استفاده نمي‌نمايد. از سويي ديگر فارغ‌التحصيلان برتر اين نظام آموزشي در تشابه بسيار زياد با يكديگر از منظر آموخته‌هاي مشابه، رقابت زيادي در زمينه‌هاي محدودي دارند.