بررسي ابعاد همكاري بين بخشي در پيشگيري از حوادث ترافيكي در ايران: مطالعه كيفي

مقدمه: حوادث ترافيكي، به عنوان يك چالش اصلي در مصدوميت و مرگ و مير افراد در كشور ايران و بسياري از كشورهاي ديگر، مطرح مي‌باشد كه تدوين استراتژي و برنامه‌ريزي لازم را جهت همكاري بين بخشي براي پيشگيري و كاهش حوادث ترافيكي انكارناپذير نموده است. لذا اين پژوهش با هدف بررسي ابعاد همكاري بين بخشي در پيشگيري از حوادث ترافيكي در ايران انجام گرديد. روش كار: اين پژوهش، يك مطالعه كيفي است كه در سال 1402 انجام شد. در اين مطالعه، نمونه‌گيري به صورت هدفمند و با 15 نفر از جامعه آماري مصاحبه انجام شد. جامعه آماري پژوهش در اين مرحله، شامل مديران اجرايي، پليس راهور و فعالان حوزه و نهادهاي مردمي فعال در زمينه حوادث ترافيكي در سطح استان مركزي و تهران بودند كه به دليل مرتبط بودن حيطه شغلي، مطلع بودن و يا مشاركت در همكاري‌هاي بين بخشي در راستاي مديريت سوانح و حوادث ترافيكي وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طريق مصاحبه‌ي ساختاريافته جمع آوري و تحليل محتوايي انجام گرديد و كدگذاري آن‌ها با كمك نرم‌افزار 11 MAXQDA انجام شد. يافته‌ها: در راستاي شناسايي ابعاد همكاري بين بخشي در پيشگيري از حوادث ترافيكي، يافته‌هاي مطالعه در 8 بعد اصلي (قوانين و متولي اجراي قانون، تحقيق و توسعه، مديريت اطلاعات و داده، هماهنگي درون‌بخشي و بيرون‌بخشي، مديريت بحران، آموزش و آگاهي، راه و جاده و وسايل نقليه) شناسايي و استخراج گرديدند. نتيجه گيري: فراهم‌سازي بسترهاي ارتقاء توسعه و گسترش همكاري بين‌بخشي در پيشگيري از سوانح و حوادث ترافيكي مي‌تواند منافع مختلفي از جمله؛ اجتماعي، سياسي، اقتصادي و رفاهي بلندمدتي را به دنبال داشته باشد. لذا بر اساس يافته‌هاي پژوهش طراحي مدل همكاري بين‌بخشي پيشگيري از سوانح و حوادث ترافيكي پيشنهاد مي‌گردد كه بتوان با نقشه و طراحي مناسب حوادث ترافيكي را به حداقل‌ترين حالت ممكن برساند، به طوري كه بيشترين ميزان اثربخشي و كارآيي را در اين حوزه شاهد باشيم.