اثربخشي معنويت‌درماني گروهي بر تاب‌آوري و كنترل درد در زنان باردار نخست‌زا

مقدمه: فرايند اولين بارداري، موجب كاهش تاب‌آوري و ترس از درد در زنان نخست‌زا مي‌شود كه براي رفع اين مشكلات به مداخلاتي نياز مي‌باشد. هدف اين پژوهش، تعيين اثربخشي معنويت درماني گروهي بر تاب‌آوري و كنترل درد در زنان باردار نخست‌زا بود. روش كار: روش پژوهش از نوع نيمه تجربي و پيش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه شاهد بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زنان باردار نخست‌زا در سال 1402 در شهر كرمان بودند كه با رضايت‌نامه كتبي آگاهانه؛ 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه شاهد) به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسش‌نامه‌هاي ناتواني درد كپك و تاب‌آوري Connor و Davidson بود. مداخله معنويت‌درماني گروهي بر روي گروه آزمايش انجام شد و گروه شاهد هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكردند. تجزيه و تحليل داده‌ها با آزمون‌هاي توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و تحليل كوواريانس انجام شد. ميزان P كمتر از 0/05 معني‌دار در نظر گرفته شد. يافته‌ها: در متغير تاب‌آوري، ميانگين و انحراف استاندارد گروه آزمايش در پيش‌آزمون 7/22 ± 41/27 و در پس‌آزمون 69/8 ± 18/63 و در متغير كنترل درد، ميانگين و انحراف استاندارد گروه آزمايش در پيش‌آزمون 6/28 ± 35/73 و در پس‌آزمون 5/44 ± 21/40 به دست آمد. نتايج نشان داد كه معنويت‌درماني گروهي بر تاب‌آوري و كنترل درد در زنان باردار نخست‌زا تأثير داشت (0/01 P). نتيجه گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش، مي‌توان از معنويت‌درماني گروهي براي افزايش تاب‌آوري و كنترل درد در زنان باردار نخست‌زا مي‌توان استفاده كرد.