بررسي و تحليل كارايي بازار هاي هدف صادرات محصولات كشاورزي ايران در كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي

بهره‌مندي از فرصت ايجادشده از طريق عضويت در توافقنامه‌هاي جهاني نيازمند تحقيقات بازار براي شناسايي توان‌ها يا همان پتانسيل‏‌هاي بازارهاي هدف است. از اين‌‏رو، پژوهش حاضر با هدف تحليل فرصت‌هاي صادراتي كشاورزي ايران با عضويت در سازمان همكاري شانگهاي از طريق الگوي جاذبه مرزي تصادفي در دوره 2018- 2001 صورت گرفت. نتايج الگوي جاذبه بيانگر آن بود كه مؤلفه‌هاي بزرگي اقتصادي و فيزيكي شركاي تجاري اثر مثبت و معني‌دار و فاصله جغرافيايي اثر منفي بر صادرات كشاورزي ايران دارد؛ همچنين، تفاوت اقتصادي و آزادي تجاري داراي نقش مؤثر در افزايش صادرات كشاورزي ايران به شركاي تجاري سازمان همكاري شانگهاي است. نتايج كارآيي نيز نشان داد كه در دوره زماني 2018-2016، كارآيي صادرات ايران در بازه 11.9 تا 86.4 قرار داشت و افزون بر اين، كمترين ميزان كارآيي مربوط به كشور ازبكستان و بيشترين آن مربوط به پاكستان بوده، كه نشان‌دهنده تفاوت چشمگير عملكرد بازاري ايران در كشورهاي عضو اين سازمان است. با توجه به نوسان در كارآيي تجاري هر كدام از بازارهاي هدف در دوره‌هاي مختلف، پيشنهاد مي‌شود كه در تنظيم مناسبات تجاري و تدوين راهبردهاي صادراتي با استفاده از ظرفيت عضويت ايران در سازمان همكاري شانگهاي، حفظ ثبات تجاري و حضور مداوم در بازارهاي هدف در راستاي ايجاد نشان تجاري (برندسازي) محصولات ايراني و ايجاد اعتماد در شركاي تجاري مد نظر قرار گيرد.