پژوهش تطبيقي مباني تربيت قرآني از ديدگاه مغنيه و شلتوت

مباني تربيت قرآني به عنوان يكي از لوازم جامعيّت قرآن، جاودانگي قرآن در هر زماني و جهان-شمولي آن بر هر مكاني، به اين معناست كه زمينه‌ها و پيش فرض‌هاي تربيتي آيات قرآن در هر زمان و مكاني و نزد هر قومي با تفسير جديدي كه اين كتاب ظرفيت آن را دارد، مي‌تواند اثربخشي و كارآيي لازم و كافي در حوزه تربيت انسان داشته باشد. پژوهش حاضر به شيوه توصيفي- تحليلي، مباني تربيت قرآني را در دو تفسير مهمّ از فريقين، تفسير الكاشف و تفسير القرآن الكريم، كاويده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه مغنيه و شلتوت در آثار قرآني و تفسيري خود، مواردي نظير دو ساحتي بودن انسان، تأثير ظاهر بر باطن، تأثير باطن بر ظاهر، تأثيرپذيري انسان از شرايط، تأثيرگذاري انسان بر شرايط و فطرت را به عنوان مباني تربيت قرآني ذكر كرده‌اند. در اين ميان، مغنيه، بالقوه بودن توانايي‌هاي فطري انسان را به عنوان يكي از مباني تربيت قرآني مي‌پذيرد و شلتوت با رد چنين مبنايي، اين توانايي‌ها را بالفعل مي‌داند.