ارزيابي راديوگرافي تجويز متوكلوپراميد و سيزاپريد بر زمان عبور ماده حاجب از دستگاه گوارش سگ

هدف از انجام پژوهش حاضر، ارزيابي راديوگرافي اثر داروهاي متوكلوپراميد و سيزاپريد بر زمان عبور ماده حاجب از دستگاه گوارش سگ است. اين پژوهش روي 15 قلاده سگ بومي بالغ و سالم از نظر باليني انجام گرفت؛ بدين منظور سگ‌ها به 3 گروه مساوي 5 تايي تقسيم شدند. در گروه اول (شاهد)، قبل از تجويز سولفات باريم، داروهاي بي‌هوشي كتامين (20 ميلي‌گرم/ كيلوگرم) و آسپرومازين (0.15 ميلي‌گرم/كيلوگرم) دريافت كرده بودند. در گروه دوم، متوكلوپراميد (0.5 ميلي‌گرم/ كيلوگرم) و داروهاي بي‌هوشي را دريافت كرده بودند. گروه سوم، مشابه گروه دوم بود، با اين تفاوت كه به جاي متوكلوپراميد، سيزاپريد (0.5 ميلي‌گرم/كيلوگرم) تجويز گرديد. راديوگراف‌هاي متعدد در زمان‌هاي صفر، 20، 40 و 60 دقيقه و پس از آن هر يك ساعت تا رسيدن ماده حاجب به كولون دنبال شد. بررسي زمان شروع تخليه ماده حاجب از معده نشان داد كه گروه شاهد با گروه متوكلوپراميد تفاوتي نداشت (0.05 P)، ولي گروه سيزاپريد با دو گروه ديگر، اختلاف معني‌داري داشتند (0.05 P). ميانگين زمان تخليه كامل ماده حاجب از معده براي گروه شاهد 84 دقيقه، گروه متوكلوپراميد 56 و گروه سيزاپريد 44 دقيقه بود و اختلاف معني‌دار بين گروه شاهد با دو گروه ديگر مشاهده شد (0.05 P)، ولي بين گروه‌هاي دريافت كننده سيزاپريد و متوكلوپراميد اختلاف معني‌داري وجود نداشت (0.05 P). در قسمت نتيجه‌گيري، گروه‌هاي مختلف درماني، در زمان شروع تخليه معده از ماده حاجب، تفاوت معني‌دار داشتند، اما بر دفع كلي ماده حاجب از دستگاه گوارش (معده و روده‌‌ها) تفاوت معني‌داري ديده نشد. بررسي‌هاي بيشتر در اين زمينه، با ديگر داروهاي پروكينتيك پيشنهاد مي‌شود.