تاثير پيشينه فرهنگي بر رابطه دوركاري با استرس شغلي كاركنان

پيشينه فرهنگي از طريق باورها در مورد اثربخشي و انزواي اجتماعي ناشي از دوركاري بر اثرات آن منتقل و استرس شغلي را تحت تأثير قرار مي‌دهد. در مطالعه حاضر آثار مفيد و ناكارآمد دوركاري بر استرس شغلي برگرفته از تحقيقات موجود با استفاده از نظريه ارزش‌هاي فرهنگي و نقش تعديل‌كننده پيشينه فرهنگي كاركنان ازجمله؛ فردگرايي و فاصله قدرت به عنوان هدف پژوهش، مورد بررسي و تحليل قرار گرفت. مطالعه حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي-پيمايشي (سه مرحله‌اي/زماني جهت كاهش خطر واريانس روش رايج) است. در زمينه‌يابي اول، 981 كارمند شركت كه 511 نفر (نرخ پاسخ 52درصد)، زمينه‌يابي دوم را تكميل كردند. 384 كارمند زمينه‌يابي سوم را با نرخ پاسخ 75.2درصد تكميل نمودند. داده‌ها از طريق پرسشنامه‌هاي استاندارد؛ فاصله قدرت و فردگرايي با شش گويه؛ استرس شغلي، باورها درزمينۀ اثربخشي و انزواي اجتماعي دوركاري هر كدام با سه گويه جمع‌آوري و با استفاده از معادلات ساختاري و نرم‌افزار Mplus مورد تحليل قرار گرفت. تأثيرات دوركاري بر استرس شغلي به ارزش‌هاي فرهنگي وابسته است. كارمندان داراي امتيازات فاصله قدرت پايين و فردگرايي بالا به دليل باورهاي مثبت نسبت به اثربخشي دور كاري از طرح‌هاي دوركاري استقبال مي‌كنند، درحالي‌كه كارمندان داراي امتيازات فاصله قدرت بالا و فردگرايي پايين، دوركاري را به عنوان يك حالت كاري مخرب، تلقي و باورهاي منفي بيشتري در مورد دوركاري دارند. ازاين‌رو دوركاري فقط زماني موجب كاهش استرس شغلي مي‌شود كه كاركنان باور نداشته باشند كه دوركاري منجر به انزواي اجتماعي مي‌شود. سازمان‌ها از دوركاران داراي جهت‌گيري‌هاي فاصله قدرت بالا و فردگرايي پايين كه باورهاي منفي در مورد دوركاري دارند، بيشتر حمايت كنند چون با تغيير باورهاي منفي، تأثيرات مفيد دوركاري ازجمله اثربخشي و عدم انزواي اجتماعي، ضمن كاهش استرس، باعث بهزيستي و كاهش هزينه‌هاي سفرهاي سازماني كارمندان خواهد شد.