شهرنشيني و ضرورت حكمراني فرهنگي چندسطحي در حمايت از تنوع زباني در ايران

رشد شهرنشيني در ايران با تغييرات سريع اجتماعي و فرهنگي همراه بوده است، تغييراتي كه نخستين قربانيان آن، زبان‌هاي بومي مهاجران به شهرهاست. بر اين اساس زبان‌هاي محلي و بومي ايران كه كانون اصلي آنها روستاها و شهرهاي كوچك است در معرض نابودي تدريجي قرار گرفته اند. با تشديد چالش پيش آمده، اين پرسش مطرح ميشود كه در حكمراني فرهنگي جمهوري اسلامي ايران براي حمايت از تنوع زباني چه راهبردي بايد اتخاذ شود؟ پاسخ فرضي كه با رويكرد تجويزي به آزمون داده ها گذاشته شد اين است كه با توجه به سرعت رشد شهرنشيني و گستره تنوع زباني در ايران، راهبرد سياستگذاري فرهنگي كشور بايد حمايت از تنوع زباني با استفاده از حكمراني فرهنگي چندسطحي باشد كه در سطح نهادهاي فراملي، حكومت– ملت، شبكه هاي فرامليتي، دولت‌هاي فرو ملي، جامعه مدني و مشاركت مبتني بر مكان قابل اجراست.يافته هاي پژوهش كه با استفاده از روش توصيفي-تحليلي به دست آمد، ضمن اثبات فرضيه مطرح شده، نشان مي دهد كه با توجه به تهديد فزاينده عليه تنوع زباني و وجود خلا قانوني در مورد حمايت دولت مركزي از تنوع زباني، حكمراني فرهنگي كشور نه تنها بايد در سياستگذاري‌ها از ظرفيت نهادهاي حكومتي استفاده كند، بلكه بايد با نگاهي چند وجهي از ظرفيت سازمان‌هاي مردم نهاد داخلي و بين‌المللي و نيز سازمان‌هاي فرهنگي بين‌المللي همچون يونسكو بهره گيرد تا از امكانات و مزاياي مادي و پشتيباني هاي معنوي آنها در جهت حمايت از تنوع زباني در ايران برخودار شود.