مطالعه نقشه نگاري فرهنگي در فرايند توسعه و برنامه ريزي فرهنگي

نقش هبرداري فرهنگي باعث مشاركت اعضاي جامعه محلي در شناسايي و ثبت ارزش هاي فرهنگي محله مي شود؛ و روش جديدي را براي ثبت امور فرهنگي، مكان ها و جوامع ارائه مي دهد. اين امر بسيار اهميت دارد چرا كه شناسايي ظرفيت ها و سرمايه هاي فرهنگي عامل اصلي در بازآفريني جامعه است. در اين پژوهش در صدد پاسخ به اين سوال هستيم كه نقشه برداري فرهنگي چه ارتباطي با برنامه ريزي فرهنگي و توسعه فرهنگي جامعه دارد؟ و نقشه برداري فرهنگي چگونه به جامعه كمك مي‌كند؟ اين تحقيق توصيفي‌ تحليلي بوده و با شيوه‌ي اسنادي، اطلاعات جمع‌آوري شده است. هدف تحقيق مطالعه‌ي نقشه برداري فرهنگي از طريق شباهت ها و تفاوت ها با توسعه فرهنگي و برنامه ريزي فرهنگي است. از منظر رويكرد نظري تمركز بر نظريه استفان موور دارد كه باور دارد با توسعه فرهنگي جامعه و برنامه ريزي فرهنگي در هسته مركزي، نقشه برداري فرهنگي سبب قدرت جوامع مي شود و سپس مضامين و مقولات مرتبط استخراج و سپس تجزيه و تحليل آنان شكل گرفته است. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد كه نقشه نگاري فرهنگي فرايندي از پايين به بالا است و متمركز بر مشاركت و معنا است. از طريق حس مكان و معاني مكان اطلاعات را مستند سازي مي كند و همچنين سرمايه هاي مشهود و نامشهود مكان براي توسعه فرهنگي را شناسايي مي كند؛ بدين معنا كه مردم بومي، همانند متخصصان و برنامه ريزان در ثبت و نگارش فرهنگ محلي دخيل هستند و نقاط ضعف شناسايي شده و نقاط قوت، حفظ و بر آن افزوده مي شود.