چالش‌هاي كنش‌گري صنفي سياسي معلمان و تشكل‌هاي صنفي آنان در دهه 1390

كنش‌گري صنفي سياسي معلم‌ها در دهه 90 شمسي را مي‌توان به‌عنوان نقطه‌عطف و فصل جديدي از تاريخ كنش‌گري صنفي سياسي معلمان در ايران ناميد؛ اين پديده در نوع خود، نه‌تنها با ديگر كنش‌گري‌هاي اعتراضيِ معلمان در چند دهه اخير متمايز بوده بلكه در مقايسه با كنش‌گريِ اعتراضيِ ديگر اصناف همچون كارگران، كاميون‌داران، معدن‌چيان و غيره هم از حيث قشري و شكلي و هم از حيث ميزان فراگيري، مشاركت و استمرار آن از ويژگي‌هاي خاصي برخوردار بوده است؛ نكته قابل‌تأمل در اين زمينه آن است كه اين كنش‌گري براي رسيدن به اهداف عمومي و حرفه‌اي خود با چالش‌هايي مواجهه بوده است. بررسي اين مهم باعث مي‌شود نه‌تنها چالش‌ها و موانع كنش‌گري اين صنف شناسايي و آسيب‌زدايي شود بلكه چالش‌هاي ديگر اصنافِ كنش‌گر نيز به‌صورت تطبيقي مقايسه‌اي، شناسايي و مرتفع گردد. حال، پرسش اصلي اين است كه «مهم‌ترين چالش‌هاي كنش‌گري سياسي _صنفي معلم‌ها و تشكل‌هاي آنان در دهه 1390 چه بوده است؟». در پاسخ، فرضيه‌اي كه با روش گردآوري كتابخانه‌اي طرح گرديده و سپس با روش مصاحبه‌ي نيمه‌باز برروي 30 نفر از كنش‌گران سياسي صنفي معلمان به‌بوته آزمون گذاشته شده ازاين‌قرار است كه قشر معلمان در كنش‌گري صنفي سياسي خود داراي سه چالش دروني (تعارض منافع، ضعف تشكيلاتي و فقدان راهبرد منسجم) و سه چالش بروني (ناكارآمدي سياست‌گذاري، عدم خوش‌بيني سياست‌گذاران و محيط بين‌المللي) هستند. تحليل داده‌هاي كمي (از طريق تكنيك‌هاي سنجش ميانگين و درصد فراواني) و كيفي (تكنيك برجستگي) نشان مي‌دهند كه از 6 چالش برون‌صنفي و درون‌صنفي، به‌ترتيب ناكارآمدي سياست‌گذاري‌ها و ضعف راهبردهاي نظري عملي بيشترين تأثير و محيط بين‌المللي كم‌ترين تأثير چالش‌زا را داشته‌اند.