اثرات فعاليت‌هاي ورزشي تناوبي با شدت بالا و تداومي با شدت متوسط برغلظت نيتريك اكسايد پلاسما و سطوح فشار خون پس از فعاليت ورزشي در مردان چاق غير فعال

هدف: فعاليت ورزشي يكي از مؤثرترين راهكارها در بهبود عملكرد قلب و عروق به شمار مي رود. مطالعه حاضر به منظور بررسي پاسخ هاي قلبي عروقي به دنبال فعاليت ورزشي تناوبي با شدت بالا (HIIE) و فعاليت ورزشي تداومي با شدت متوسط ​​(MICE) در مردان چاق غير فعال انجام شد. روش شناسي: در مطالعه نيمه تجربي حاضر، هشت مرد چاق غيرفعال (سن: 2.5±22.5 سال، شاخص توده بدن 1.1±31.5 كيلوگرم بر متر مربع) با استفاده از طرح متقاطع تصادفي، در سه مداخله HIIE، MICE و كنترل شركت نمودند. نمونه‌هاي خوني قبل، بلافاصله و يك ساعت بعد از فعاليت به منظور اندازه گيري غلظت نيتريك اكسايد (NO) گرفته شد، همچنين ضربان قلب و فشار خون قبل، بلافاصله و هر 15 دقيقه به مدت يك ساعت پس از ورزش اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: هيچ تغيير معني‌داري در فاكتورهاي هموديناميك و NO در گروه كنترل مشاهده نشد، با اين وجود پس از پروتكل‌هاي HIIE و MICE كاهش معني‌داري (0.05 p) در فشار خون سيستولي (SBP) در مقايسه با شرايط پايه مشاهده شد، كه اين پديده به دنبال HIIE براي مدت طولاني تري ادامه يافت. ضربان قلب و NO پس از هر دو پروتكل افزايش قابل توجهي داشتند  (0.05 p) ، كه افزايش NO به دنبال HIIE براي مدت زمان بيشتري حفظ شد. نتيجه‌گيري: به نظر مي رسد شدت تمرين مي تواند يك عامل اثرگذار بر توسعه دوره PEH باشد. همچنين، با توجه به افزايش طولاني تر NO ناشي از HIIE در مقايسه با MICE مي توان اين نكته را مد نظر قرار داد كه احتمالاً PEH طولاني تر پس از HIIE با مكانيسم اتساع عروقي ناشي از NO در ارتباط مي باشد.