اثر تمرين هيپوكسي و نرم اكسي بر اتوفاژي سلول هاي كبد رت‌هاي نر داراي رژيم غذايي پرچرب

هدف: تخريب اتوفاژي با تجمع چربي كبدي همراه است. اگرچه افزايش جريان اتوفاژي به واسطه رژيم غذايي، ورزش و هيپوكسي در بهبود علائم كبد چرب مؤثر هستند، اما مكانيسم هاي مولكولي آن ناشناخته اند. هدف مطالعه حاضر بررسي اثر تغذيه و تمرين در شرايط هيپوكسي و نرم اكسي بر اتوفاژي كبد بود. روش شناسي: 24 سر رت نر ويستار با ميانگين وزن 9±165 گرم به‌طور تصادفي به گروه رژيم غذايي طبيعي (ND)، رژيم غذايي پرچرب (HFD)، رژيم غذايي پرچرب و تمرين نرم اكسي (HFD+NE) و رژيم غذايي پرچرب و تمرين هيپوكسي (HFD+HE) تقسيم شدند. تمرينات با شدت 68 تا 80 درصد حداكثر سرعت هوازي در شرايط نرم اكسي (ارتفاع حدود 50 متر) و هيپوكسي هيپوباريك (ارتفاع حدود 3000 متر)، به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته اجرا شدند. در پايان، نمونه هاي بافتي براي اندازه گيري تغييرات بيانUlk1 و Atg5 و محتواي چربي كبد جمع آوري شدند. تحليل داده ها با آزمون تحليل واريانس يك راهه در سطح معني داري 0.05 p انجام شد. يافته‌ها: مقادير چربي كبد در گروه HFD نسبت به گروه ND افزايش و بيان Atg5 و Ulk1 كاهش داشت (0.05 p). ميزان افزايش چربي كبد در گروه هاي تمريني نسبت به گروه HFD كمتر بود (0.05 p). اگرچه تمرين از كاهش بيان Atg5 ناشي از رژيم غذايي پرچرب تا حدودي جلوگيري كرده بود، اما به لحاظ آماري در سطح معني داري نبود. Ulk1 در گروه HFD+HE از تمامي گروه ها بالاتر بود (0.05 p). نتيجه‌گيري: احتمالاً تنظيم ژن‌هاي اتوفاژي به‌واسطه تمرين مي تواند مكانيسم مؤثري در جلوگيري از تجمع چربي كبدي محسوب شود. هرچند تمرين در هيپوكسي بر بيان ژن هاي اتوفاژي اثر بيشتري داشت اما تأثير مازادي بر كاهش محتواي چربي كبدي نداشت.