ارتباط تغييرات سختي شرياني متعاقب مصرف گلوكز و فعاليت هوازي با سطوح پايه قندخون (FBS) و مالون‌دي‌آلدئيد (MDA) در زنان غيرفعال

هدف: با عنايت به اهميت فاكتورهاي فشار اكسايشي و همچنين قند خون در سلامت و عملكرد عروقي، اين تحقيق با هدف بررسي ارتباط سطوح پايه مالون‌دي‌آلدئيد (MDA) و قند‌خون‌ناشتايي (FBS) با شاخص‌هاي سختي‌شرياني (شامل: شاخص عروقي قلبي مچ پايي (CAVI) و شاخص مچ پايي بازويي (ABI))، متعاقب مصرف گلوكز و فعاليت ورزشي هوازي انجام شد. روش‌شناسي: اين پژوهش به صورت نيمه تجربي روي 40 آزمودني زن غيرفعال در رده سني ۲۰ تا ۴۵ سال شهرستان شاهرود انجام گرفت. بعد از ۱۲ ساعت ناشتايي نمونه‌خون وريدي از آزمودني‌ها براي اندازه‌گيري FBS و MDA و نيز اندازه‌گيري‌هاي وزن, قد, تركيب بدن و سختي‌شرياني (CAVI و ABI) پايه انجام شد؛ در ادامه ۳۰ دقيقه فعاليت استقامتي حاد با ۶۵٪ حداكثر ضربان قلب ذخيره بر روي نوار‌گردان اجرا شد. آزمودني‌ها ۷۵ گرم گلوكز محلول در ۲۲۵ ميلي‌ليتر آب را پس از 30 دقيقه از اتمام فعاليت مصرف كردند و پس از آن يك ساعت ديگر استراحت غير فعال انجام شد؛ در انتها سختي‌شرياني و قند‌خون مجدد اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: بين سطوح پايه MDA و FBS با سطوح پايه  CAVIارتباط معني‌داري وجود دارد (0.001=p)، اما بين سطوح پايه MDA و FBS با تغييرات  CAVIبعد از فعاليت و مصرف گلوكز ارتباط معني‌داري وجود نداشت (0.05˃p). همچنين سطوح پايه MDA و FBS با شاخص  ABIدر هر دو سطح پايه (0.001=p) و نيز تغييرات اين شاخص در مرحله دوم اندازه‌گيري پس از مداخله به نسبت سطوح استراحت (0.003=p) ارتباط معناداري داشتند. نتيجه‌گيري: بطور كل مي‌توان نتيجه گرفت سختي‌شرياني پايه با سطوح پايه MDA و FBS ارتباط دارد اما در مواجه با شرايط بر هم زننده هموستاز هم‌چون فعاليت ورزشي استقامتي با شدت متوسط و مصرف گلوكز تنها پاسخ شاخص سختي شرياني محيطي (ABI) با اين موارد ارتباط دارد.