تأثير تمرينات تركيبي بر سطح سرمي كينزين-1 و عملكرد فيزيكي در مردان سالمند مبتلا به ديابت نوع 2

هدف: ديابت نوع 2 وضعيتي است كه منجر به اختلال در حمل و نقل آكسوني مي‌شود و ورزش مي‌تواند منجر به بهبود آن شود. با اين حال، مكانيسم‌ها و تأثير ورزش در اين اختلالات به طور كامل شناخته نشده است. هدف از مطالعه حاضر  تأثير تمرينات تركيبي بر كينزين-1 سرمي و عملكرد جسماني مردان سالمند مبتلا به  ديابت نوع 2  بود. روش شناسي: در اين مطالعه نيمه تجربي باليني 16 مرد سالمند مبتلا به ديابت (سن: 1.50± 67.07 سال) به طور تصادفي در دو گروه كنترل و  گروه تمرينات مقاومتي هوازي به طور مساوي قرار گرفتند. تمرينات به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته به مدت 90 دقيقه انجام شد. متغير خوني كينزين-1 و شاخص‌هاي جسماني 48 ساعت قبل و بعد از تمرين، اندازه‌گيري شدند. از آزمون تي زوجي براي بررسي تغييرات درون‌گروهي و از  آزمون آنكوا براي بررسي تفاوت بين گروه‌ها  استفاده شد. كليه محاسبات آماري با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 23 در سطح معني داري 0.05 P انجام شد. يافته ها : آزمون تي زوجي نشان مي‌دهد در گروه تمرين مقادير كينزين 1 (P=0.08, t=4/14) كاهش، قدرت پائين تنه(P=0.01, t=2.26) افزايش معنادار و مقادير استقامت هوازي (P=0.07, t=5/15) و  قدرت بالاتنه (P=0.09, t=1.80) پس از مداخله افزايش داشتند. آناليز بين گروهي، افزايش معناداري را در مقادير استقامت هوازي(F=11.80, P=0.006) و قدرت پايين تنه (F=10.80,P=0.01) نشان داد. همچنين سطوح كينزين-1 (F=61.23, P=0.07) كاهش و قدرت بالا تنه(F=8.70, P=0.08)  افزايش داشتند ولي معنادار نبودند. نتيجه‌گيري: احتمالا تجويز تمرينات تركيبي در سالمندان مبتلا به ديابت نوع 2 باعث بهبود  شاخص‌هاي جسماني و مقاديركينزين 1 در سالمندان ديابتي شده است.