تأثير تمرينات تناوبي شديد شنا بر بيان ژن DJ-1 و mir-874 سلول‌هاي هيپوكامپ موش‌هاي صحرايي مبتلا به بيماري پاركينسون

هدف: بيماري پاركينسون با كاهش نرون‌هاي دوپامينرژيك و التهاب عصبي همراه است. اثر تمرينات ورزشي تناوبي شديد بر بقاء نرون‌هاي دوپامينرژيك بيماران پاركينسوني به درستي مشخص نيست. مطالعه حاضر با هدف بررسي تأثير تمرينات تناوبي شديد شنا بر بيان ژن DJ-1 و mir- 874 هيپوكامپ موش‌هاي صحرايي مبتلا به پاركينسون انجام شد. روش شناسي: 21 سرموش نر صحرايي نژاد ويستار با دامنه سني 8 - 10 هفته و ميانگين وزن 10.2 ± 200 گرم به طور تصادفي و مساوي در سه گروه سالم، بيمار و تمرين شنا قرار گرفتند. به منظور القاء بيماري پاركينسون، طي 5 روز، روزانه 1 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلو وزن بدن ماده رزرپين تزريق شد. موش‌هاي گروه تمرين، تمرينات شنا را به مدت شش هفته و در قالب 20 نوبت 30 ثانيه‌اي با 30 ثانيه استراحت بين هر نوبت اجرا كردند. براي مقايسه نتايج بين گروه‌ها از آزمون تحليل واريانس يك راهه همراه با آزمون تعقيبي LSD توسط نرم افزار SPSS نسخه 22 و در سطح معني‌داري 0.05 P بهره گرفته شد. يافته‌ها: نتايج تحقيق حاضر نشان داد بيان ژن DJ 1 در گروه بيمار نسبت به گروه سالم و گروه تمرين به طور معني‌داري پايين‌تر (به ترتيب 0.02=p و 0.04=p) بود، در حالي كه بيان ژن mir 874 در گروه بيمار نسبت به گروه سالم و گروه تمرين به طور معني‌داري بالا‌تر بود (به ترتيب 0.001=p و 0.02=p). اختلافي در بيان ژن اين دو پروتئين بين گروه سالم و تمرين مشاهده نشد (به ترتيب 0.6=p و 0.08=p). نتيجه‌گيري: به طور كلي به نظر مي‌رسد تمرينات تناوبي شنا با شدت زياد در بهبود مكانيسم‌هاي مربوط به بقاء نرون‌هاي دوپامينرژيك بيماران پاركينسوني مؤثر بوده و ممكن است به اين واسطه به بهبود روند بيماري كمك نمايد.