تبيين جايگاه پراكسيس در مطالعات امنيت شهري

ابعاد اصلي پژوهش در مطالعات امنيت شهري را مي توان در سه دسته كلي عناصر فلسفي، پراكسيس و اخلاقيات دسته بندي كرد. در ذهن بسياري از محققان، اصطلاح پراكسيس به ادغام دانش و كنش (نظريه و عمل) اشاره دارد كه در واقع ويژگي اصلي اين مفهوم است. با اين حال مفهوم پراكسيس بسيار گسترده تر از اين است. در حالي كه اصطلاح پراكسيس تقريباً با مفهوم عمل مطابقت دارد، چند ويژگي منحصر به فرد و مهم وجود دارد كه پراكسيس را از دركي عام تنها به عنوان عمل متمايز مي كند. محققان، پراكسيس را به عنوان كنشي اخلاقي، خودآگاه، مسئول و پاسخگو در فرايند تحقيق تعريف مي كنند. با چنين برداشتي از مفهوم پراكسيس رابطه بين محقق و تحقيق شونده در مطالعات امنيت شهري وابسته به يكديگر بوده و هر يك قادرند بر ديگري تاثير گذارند. در واقع پراكسيس انجام و شيوه تحقيق است. رويكردها، روش‌ها و نظريه‌ها در حين پراكسيس به وجود مي‌آيند. در سطح پراكسيس چهار عنصر كليدي تحقيق شامل ژانر، روش‌ها، نظريه و روش‌شناسي قرار مي گيرند. ژانرهاي تحقيق مقوله هاي فراگير براي روش هاي مختلف رويكرد به پژوهش در مطالعات امنيت شهري هستند. روش ها نيز ابزاري براي جمع آوري داده ها هستند. نظريه نيز در مطالعات امنيت شهري گزارشي از واقعيت اجتماعي است كه مبتني بر داده هاي تجربي است اما فراتر از داده هاي تجربي گسترش مي يابد. روش شناسي نيز طرحي براي چگونگي پيشبرد تحقيق – تركيب روش ها و نظريه است. بر اين مبنا حوزه مطالعات امنيت شهري بر اساس تامل بر انديشه پراكسيس، كليتي است كه انتخاب عناصري چون نظريه، روش شناسي، روش و ژانر در تعامل سازنده بين محقق و تحقيق شونده را اجتناب ناپذير مي نمايد.