تبيين تأثير رويكرد باوهاوس بر آثار معماري دانشجويان هنرهاي زيبا دانشگاه تهران (با تأكيد بر دورۀ پهلوي)

بيان مسئله: با قرارگرفتن ايران در آستانۀ مدرنيزاسيون و تأسيس دانشگاه تهران در سال 1313 هـ..ش و شكل‌گيري تدريجي دانشكدۀ هنرهاي زيبا تا سال 1319 هـ..ش، آموزش هنر و معماري با رويكرد تازه‌اي به‌ سمت روش آكادميك گام برداشت. تجربه‌هاي آكادميك طي حدود دو قرن نشان داده است كه چگونگي آموزش معماري در شكل‌گيري شخصيت معماران و انعكاس آن در آثار معماري اثر بسزايي دارد.يكي از تأثيرگذارترين اين مراكز آموزشي آكادميك، مدرسۀ باوهاوس در آلمان است. دانشكدۀ هنرهاي زيبا نيز به‌عنوان اولين مركز آموزش آكادميك معماري در ايران، مانند بسياري از مدارس مشابۀ خود و پيرو آموزش نوين با اين مدارس، تعاملاتي آشكار داشته است كه تأثيرپذيري رويكرد غالب از مدرسۀ باوهاس در بررسي آثار اساتيد و دانشجويان قابل مشاهده است. هدف پژوهش: هدف از اين پژوهش، بررسي رويكرد باوهاوس آلمان و شناسايي الگوهاي اين سبك و بازيابي آن‌ها در بناهاي دورۀ پهلوي است كه از آثار اساتيد و دانشجويان هنرهاي زيباي دانشگاه تهران است.  روش پژوهش: در اين مقاله، روش تحقيق از نوع تفسيري- تاريخي است و در پي آن، براي تحليل نتايج و چگونگي تأثيرپذيري هنرهاي زيبا، از روش تحقيق توصيفي- تحليلي استفاده شده است. به اين منظور، چند نمونه از بناهاي ساخته شده توسط اساتيد و دانشجويان مدرسۀ باوهاوس بررسي و ويژگي‌هاي اصلي طراحي از طريق بررسي نمونه‌ها و مصاحبه استخراج شده و سپس از طريق وزن‌دهي به شاخص‌ها، با روشي سيستماتيك ميزان تعلق هر اثر معماري به اين سبك‌ با استفاده از فرمول توسعه داده شده، مشخص شده است. نتيجه‌گيري: نتايج حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد كه تأثيرپذيري هنرهاي زيبا از رويكرد باوهاوس از دورۀ مديريت امانوئل پونترمولي است و پارامترهاي معماري پركاربرد اين سبك شامل: بام‌هاي تخت، استفاده از مصالح و فناوري مدرن، تعادل در تركيب احجام و اجزاي نما و زيبايي كاركردي است كه نسبت به ويژگي‌هاي ديگر مانند نماي سفيد و پيلوتي بيشتر است.