به‌كارگيري مؤلفه‌هاي بومي قلمرو در جهت افزايش تعاملات اجتماعي در مجموعۀ مسكوني نواب

بيان مسئله: از بدو پيدايش و فراگيري ساخت بلندمرتبه‌هاي مسكوني، تعاملات اجتماعي به‌عنوان مؤلفه‌اي مهم و اثرگذار مورد دقت بوده است. با اين ‌حال در بسياري از بلندمرتبه‌هاي ارزان‌قيمت عدم توجه به اين موضوع باعث افزايش ناهنجاري‌ها و نابه‌ساماني‌هاي اجتماعي مي‌شود.هدف پژوهش: هدف اين پژوهش تبيين مؤلفه‌هاي قلمروي مستخرج از محلۀ ‌ايراني به‌عنوان سازوكاري فضامند در جهت افزايش تعاملات اجتماعي در بلندمرتبۀ مسكوني ارزان‌قيمت است. پس از آن پاسخ به اين سؤال كه مؤلفه‌هاي بومي قلمرو در مجتمع نواب چقدر به‌كار گرفته ‌شده و چقدر براي ساكنين ترجيح داده مي‌شود، هدف بعدي اين پژوهش است. روش پژوهش: محققين فراواني مفهوم قلمرو را متأثر از زمان و فرهنگ مي‌دانند. پس در اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي و تحليلي به استخراج مؤلفه‌هاي قلمروي محله، به‌عنوان شكل فرهنگي سكونت ايراني پرداخته مي‌شود. در گام بعدي مؤلفه‌هاي مستخرج در قالب پرسش‌نامه‌اي از ساكنين مجتمع مسكوني نواب مورد سؤال قرار مي‌گيرد.نتيجه‌گيري: باتوجه به نتايج پژوهش‌هايي كه وضعيت تعاملات اجتماعي را در نواب بررسي كرده بودند و نتايج پژوهش موجود، سطح رضايت از تعاملات اجتماعي كم‌تر از متوسط بيان شد. با بررسي مؤلفه‌هاي به‌دست‌آمدۀ قلمرو درصد كمي از ساكنين از وضعيت قلمروي موجود رضايت داشته با اين حال بسياري از آن‌ها علاقه‌مند به‌كارگيري مؤلفه‌هاي قلمروي در فضا بوده‌اند. در مورد تعاملات اجتماعي نيز با اين‌كه ميزان نفرات كمي از تعاملات اجتماعي موجود راضي بودند هم‌چنان تعداد قابل توجهي تمايل به افزايش تعاملات اجتماعي داشتند. در اين ميان مؤلفۀ مركزيت و مالكيت دو مؤلفه‌اي است كه براي پرسش‌شوندگان در فضاي مجتمع نواب بسيار كم‌تر ملموس و مشهود قرار گرفته است.