معماري مطلق: مروري بر ايدۀ متافيزيكي ارسطو از معماري

بيان مسئله: تحقيق دربارۀ «فلسفۀ معماري» چنان‌چه معناي دقيق كلمه مدنظر باشد با مطالعه در آراء فيلسوفان در خصوص معماري آغاز مي‌شود. در ميان اندك فيلسوفاني كه دربارۀ معماري، اعم از علم يا هنر آن، سخن گفته‌اند، ارسطو با انديشه‌هاي ناب و آغازين خود به راستي در مقام بلندي جاي دارد. در رأي اين فيلسوف، معماري با شالودة آن تعريف مي‌شود. شالودة بنا براي او هم‌چون اصل، مبدأ در هستي انگاشته شده است. معماري به وجود عرضي و مسئلۀ عرض تحديد تعريف نمي‌شود بلكه برخلاف تصور صاحب‌نظران دورة مدرن معماري بايد در بازگشت بنياد خويش شناخته شود و نه از طريق شناخت عوارض و حالات انساني كه در زندگي در فضاهاي معماري بروز مي‌كند. بدين‌گونه اثر معماري در محدودۀ يك وضعيت عرضي و يا پديداري شناخته نمي‌شود. هم‌‎و‌غم يك معمار، ساختن چيزهاي عرضي بي‌پاياني كه همراه خانه ساخته مي‌شود نيست بلكه او چيزي را مي‌سازد كه سرانجام عرضي نيست و حتي در نهايت و غايت از خويشتن معمار استقلال دارد. در يك كلمه، خانه براي خود خانه و نه براي چيز ديگر ساخته شده است.هدف پژوهش: هدف از اين پژوهش بررسي نظريۀ معماري ارسطويي و شناخت هستي‌شناسي ساختن معمارانه است.نتيجه‌گيري: در اين تحقيق مجمل نظريۀ معماري ارسطويي از منظر و خاستگاه نظريۀ «معماري به نحو مطلق» يعني آن معماري كه مطابق با حكم فيلسوف و احتمال هستي‌شناختي ساختن معمارانه است و در دفاع از آن مورد بحث قرار گرفته و برخي ملاحظات سازنده در نظريه با استعانت از طرح ارسطويي كشف و تبيين شده است.