ناپايداري رسانه‌اي؛ نسبت بازنمايي رسانه و پايداري محيط (با تمركز بر تحول معنايي جزيره‌ هرمز)

بيان مسئله: رسانه به‌عنوان يكي از قدرتمندترين ابزار معاصر در انتقال و توليد معنا نقش غيرقابل‌انكاري در جهت‌دهي به صنعت گردشگري ايفا مي‌كند. در دهه‌ اخير با بازنمايي گسترده‌ تجربه‌ «سفر هرمز» در رسانه‌هاي اجتماعي و هم‌چنين تبليغات وسيع رسانه‌هاي گردشگري، موجب شده تا روايتي رسانه‌اي كه مبتني بر خوانش بستر نيست به «روايتي فراگير» بدل شود. تجربه‌ سال‌هاي اخير بيانگر آن است كه اين روايت به بازتوليد خرده‌فرهنگ‌هاي رسانه‌اي غيربومي منجر شده و به‌ مرور معناي هرمز را كه محصولي تاريخي از تعامل ساكنين با محيطشان بوده متحول كرده‌ و سبب «دو فضايي‌شدن» روايت فرهنگي هرمز شده ‌است. از سويي پايداري به‌عنوان دانشي كه در پي حفظ ارزش‌هاي بستر است با معرفي مفهوم «گردشگري پايدار»، به ارزيابي اثرات صنعت گردشگري مي‌پردازد.هدف پژوهش: اين جستار به‌دنبال آن است كه به نسبت بازنمايي رسانه و پايداري محيط به‌عنوان امري معاصر و اثرگذار بپردازد. فراتر از آن با توجه ‌به آن‌كه وجود دو جريان فرهنگي متعارض به تنازع فرهنگي منجر شده ‌است.روش پژوهش: اين پژوهش در پي آن است كه با روشي كيفي و با اتكا به داده‌هاي كتابخانه‌اي و مشاهدات ميداني، اثرات بازنمايي رسانه‌اي‌ِ جزيره‌ هرمز را از منظر گردشگري پايدار ارزيابي كند و هم‌چنين با فرض تداوم شرايط موجود، به پيش‌بيني آينده‌ نزاع معنايي هرمز بپردازد. نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين پژوهش بيانگر آن است كه رويكرد حاضر رسانه‌اي -كه مبتني بر امر گردشگري است- را مي‌توان ضد پايداري ارزيابي كرد كه موجب مي‌شود در فضايي دو فرهنگي، بوميان و گردشگران هرمز را به دو شكل متفاوت خوانش كنند و هرمز از طريق دو روايت متعارض كه از بن موجب شكل‌گيري «دو مكان» متفاوت مي‌شود، تفسير شود. هم‌چنين برمبناي نظريه‌ «ساخت اجتماعي واقعيت» مي‌توان پيش‌بيني كرد كه با گسترش جريان رسانه‌اي غيربومي، به‌دليل ساختار اقناع‌گرايانه‌ آن، اين قرائت مي‌تواند بر روايت‌ متعارض خود تفوق يابد و به برساخت غالب از هرمز بدل شود.