بهبود عملكرد سايه‌بان‌هاي خارجي با هدف توزيع نور روز داخلي و كيفيت بصري فضا در شهر اصفهان، ايران

بيان مسئله: اهميت آسايش بصري در ساختمان‌ها، در تأثير مثبت آن بر آسايش بصري، سلامت و بهره‌وري ساكنين نهفته است. اين جنبۀ معماري در فضاهاي آموزشي بيشتر حائز اهميت است؛ چيزي كه از طريق استفاده از استراتژي‌هاي مناسب نور روز، قابل دستيابي است. از اين رو عناصر ‌سايه‌انداز مي‌توانند براي بهبود كيفيت بصري و بهينه‌سازي توزيع نور روز استفاده شوند تا به فضايي مطلوب و كارآمدتر براي ساكنان منجر شود.هدف پژوهش: اين ‌پژوهش ويژگي‌هاي فيزيكي سايه‌بان‌هاي خارجي افقي در چهار جهت نماي يك ساختمان آموزشي با جهت گيري شمالي- جنوبي را در شهر اصفهان به‌منظور ارتقاي عملكرد نور روز و آسايش بصري فضا، بررسي مي‌كند. روش پژوهش: فاكتور نور روز (daylight Factor) و شاخص‌هاي كيفيت بصري شامل، بيشترين خط شعاعي ديد (Maximum radial line) و مساحت ايزوويست (Isovist area)، به‌عنوان متغيرهاي وابستۀ ‌پژوهش بررسي شده است. همچنين، ضريب انعكاس سايه‌بان‌ها (Reflection Coefficient of Materials )، عمق و فاصلۀ بين آن‌ها به‌عنوان متغيرهاي مستقل در نظر گرفته شده است. در اين راستا، مطالعات كتابخانه‌اي، اندازه‌گيري‌هاي ميداني با استفاده از دستگاه لوكس‌متر، آناليز‌هاي اقليمي با استفاده از نرم‌افزار Climate Consultant 4/ 5 و شبيه‌سازي‌هاي كامپيوتري از طريق نرم‌افزارهاي Relux و ابزار Isovist در نرم‌افزار Depth Map به‌كار گرفته شده‌اند. نتيجه‌گيري: نتايج نشان مي‌دهند، طراحي خاصي از پارامترهاي سايه‌بان‌ها براي هر جهت نماي ساختمان با توجه به اقليم مشخص توصيه مي‌شود. علاوه بر اين، ‌سايه‌بان با ضريب انعكاس ۸۰ درصد مناسب تلقي مي‌شوند به‌گونه‌اي كه بين توزيع فاكتور نور روز و شاخص‌هاي كيفيت بصري براي ساكنان ساختمان تعادل ايجاد مي‌كند.