شاخص‌هاي بهبود ارتباط انسان و اشياء از منظر هستي‌شناسي اشياء هايدگر

بيان مسئله: گسترش پرشتاب تكنولوژي‌هاي جديد، تأثير انكارناپذير بر زندگي بشر دارد. به گونه‌اي كه ارتباط بين انسان و دنياي پيرامونش را تحت‌تأثير قرار مي‌دهد. از جمله شواهد اين ادعا مي‌توان به انتقادهايي كه از فلاسفۀ مختلف به‌نحوۀ گسترش تكنولوژي جديد و تأثير آن بر زندگي بشر ايراد شده است، اشاره كرد. يكي از منتقدان پيش‌رو در اين زمينه مارتين هايدگر، فيلسوف مشهور آلماني در قرن بيستم است. هايدگر در نقد خود به تكنولوژي توضيح مي‌دهد كه چگونه ماهيت تكنولوژي، نسبت انسان امروز با جهان پيرامونش را تغيير داده و تفكر محاسبه‌گر، به‌جاي تفكر تأملي بر جهان امروز سايه افكنده است. با اين وجود راهكار واضحي براي برون‌رفت از اين وضعيت عنوان نمي‌كند. اما فيلسوفان بسياري با تأثيرپذيري از وي، هر يك بنابر حوزۀ مطالعاتي خود راه‌حلي در اين زمينه ارائه داده‌اند.هدف پژوهش: هدف از انجام اين پژوهش، شناسايي شاخص‌هاي بهبود نسبت انسان و اشياء از ديد متفكران متأثر از هايدگر است. در راستاي رسيدن به اين هدف، اين پژوهش از طريق تركيب نتايج آثار 10 فيلسوف و پژوهشگر معتبر در اين زمينه، مضامين اصلي هستي‌شناسي اشياء هايدگر را شناسايي و تفسير مي‌كند.  روش پژوهش: روش پژوهش كيفي فراتركيب است كه در سه مرحلۀ كدگذاري باز، محوري و انتخابي به سنتز نتايج پژوهش‌هاي پيشين در راستاي رسيدن به تفسيري جديد در زمينۀ مورد نظر پژوهش مي‌پردازد. نتيجه‌گيري: نتيجۀ اين پژوهش نشان مي‌دهد به‌كارگيري شش شاخص شامل طرح‌ريزي چيزها بر پايۀ كنش، پايداري چيزها، درك واقعيت وجودي چيزها، يادگيري متقابل ميان انسان و چيزها، تأمل هنرمندانه نسبت به چيزها و تمركز بر شبكه‌هاي ارتباطي مي‌تواند در بهبود ارتباط انسان و اشياء و تعديل تفكر محاسبه‌گر در طراحي مؤثر باشد.