بازپژوهشي پيرامون نقش سنت در تفسير از منظر قرآنيون شيعي

در قرن معاصر با تأثيرپذيري از افكار سيد جمال الدين اسدآبادي، نيازها و شرايط سياسي- اجتماعي جامعه، جرياني به نام «قرآنيان شيعه» در ايران شكل گرفت كه بارزترين مشخصه آنان، كنار نهادن احاديث ائمه(ع) در فهم قرآن شناخته‌شده است. مطالعه آثار آنان نشان مي دهد، ديدگاه‌شان با ساير قرانيون تفاوت‌هايي را دارد. هدف اين نوشتار بررسي نقش سنت در مبنا و رويكرد منتسبين به اين جريان با استناد به نصوص خودشان است، ازاين‌رو با روش تحليلي-توصيفي، ديدگاه آنان در سه موضوع (تفسير و تأويل، كفايت قرآن (بهره مندي از سنت در مباحث اعتقادي و نيز در تبيين احكام و جزئيات)، شروط پذيرش روايت) جمع‌آوري و فارغ از ارزيابي صحت واكاوي شده است. يافته ها حاكي از آن است كه با اين حجم از تفاوت ها و تناقضات، خطا در به‌كارگيري رويكردها و...، جريان به‌حساب آوردن آنان موضوعي قابل‌تأمل است. از تناقض بين آراء آنان با يكديگر، عدم پايبندي به مباني و تغيير نظراتشان در طول حيات فكري شان، سستي مباني آنان نتيجه مي شود.