بازانديشي درمفهوم حق طلاق در آيات قرآن

طلاق در لغت عرب به معناي رها كردن است و اين اصطلاح از قبل از ظهور اسلام در بين اعراب به عنوان لفظي براي جدا شدن از همسر استفاده مي‌شده است. در شرع اسلام صور مختلفي از طلاق مطرح است و به طوركلي طلاق از اختيارات مرد عنوان مي‌شود. اين در حالي است كه با تاكيد بر اين مساله در منابع فقهي و قوانين مدني، مشكلات حقوق بشري در راستاي زيرسوال بردن گرايشات زن ستيزانه موازين اسلامي بوجود آمده است. هدف از اين پژوهش بازانديشي در آيات قرآن در مورد حق طلاق است. اين مقاله درصدد پاسخگويي به اين سوال است كه تا چه حد مي‌توان به بنيان‌هاي قرآني مساله حق طلاق استناد كرد و آيا اين موضوع كه طلاق از اختيارات مرد مي‌باشد و اين مرد است كه بايد در مورد طلاق تصميم‌گيري نمايد تا چه اندازه مبناي قرآني دارد؟براساس يافته‌هاي اين پژوهش كه با مقايسه تطبيقي آيات ازدواج و طلاق صورت گرفت، دريافت شد كه آيات مربوط به ضروري بودن رضايت زن در ازدواج، دستور به مودت و رحمت بين زوجين، اختيارات زن در ازدواج و طلاق، لزوم توافق و تراضي طرفين در عقد، اختيار زنان كنيز و آزاد در امر ازدواج و طلاق توافقي نشان مي دهند كه بايد در مفهوم حق و اختيار طلاق به مردان بازانديشي صورت گيرد و مستندات قرآني آن با روش هاي انتقادي مورد مطالعه قرار گيرد. به عبارت ديگر نمي‌توان پذيرفت كه بر مبناي آيات قرآن، ازدواج كه ركن اصلي آن تراضي طرفين و به قصد همدلي و مودت است در زمان جدايي، تنها در اختياريكي از زوجين باشد.