ارتباط سطوح فعاليت بدني، اضطراب كرونا و شاخص‌هاي آنتروپومتريكي وابسته به سلامتي بين زنان فعال و غيرفعال در دوران پاندمي كرونا

زمينه و اهداف: فعاليت بدني به روش‌هاي مختلف مي‌‌تواند در ارتقاي سلامت رواني و جسماني افراد نقش داشته باشد. هدف پژوهش حاضر يافتن ارتباط بين سطوح فعاليت بدني، اضطراب ناشي از كرونا و شاخص‌هاي وابسته به سلامتي در بين دانشجويان فعال و غيرفعال بود. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع همبستگي و علي- مقايسه است. جامعه‌ آماري اين پژوهش شامل كليه‌ دختران دانشجو در دانشگاه فرهنگيان مشهد، پرديس شهيد هاشمي نژاد (655 نفر) در سال تحصيلي1399-1400 بود كه از بين آنها تعداد 247 دانشجوي دختر به طور تصادفي انتخاب شدند. ارزيابي اضطراب بيماري كرونا، سطح فعاليت بدني مرتبط با شغل و ورزش و اوقات فراغت، شاخص‌هاي آنتروپومتريكي وابسته به سلامتي و شيوع ابتلا به كرونا انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين دانشجويان فعال و غيرفعال در خصوص اضطراب كرونا و سطوح فعاليت بدني تفاوت معناداري وجود دارد (0.001=p). نتايج همبستگي نشان داد در بين اضطراب كرونا و سطح فعاليت بدني رابطه معناداري وجود دارد (0.001=p). نتايج رگرسيوني خطي نشان داد فعاليت بدني وابسته به ورزش افراد پيش‌بيني كننده اضطراب كرونا است (0.003=p). ولي فعاليت بدني شغلي و اوقات فراغت نمي‌‌تواند پيش‌بيني كننده اضطراب كرونا باشد. نتيجه‌گيري بر اساس نتايج اين پژوهش مي‌‌توان گفت كه به ويژه در شرايط خاص مانند همه‌گيري بيماري كرونا، فعاليت بدني و ورزش منظم مي‌‌تواند در كاهش ميزان اضطراب در افراد اثر داشته باشد و سبب ارتقاء سلامت رواني و جسماني شود.