پاسخ فعاليت هوازي فزاينده حاد به‌همراه تحريك الكتريكي بر برخي از نشانگرهاي آنژيوژنز موش‌هاي صحرايي القاء شده با ايزوپروترونول

زمينه و اهداف: فعاليت ورزشي يك عامل مهم و محافظت‌كننده پس از بيماري‌هاي قلبي‌عروقي است. هدف اين مطالعه بررسي پاسخ فعاليت هوازي فزاينده حاد به‌همراه تحريك الكتريكي بر برخي از نشانگرهاي آنژيوژنز موش‌هاي صحرايي القاء شده به ايزوپروترونول (ISO) بود.روش بررسي: در اين مطالعه تجربي كنترل‌شده با گروه شاهد ۵۰ سر موش صحرايي نر ويستار (۸ هفته‌اي با وزن ۱۵±۲۱۰ گرم) پس از القاء آنفاركتوس با ISO (۱۵۰ ميلي‌گرم/كيلوگرم) به‌طور تصادفي به ۵ گروه ۱۰ تايي سالم، آنفاركتوس، فعاليت‌ورزشي، تحريك الكتريكي و فعاليت‌ورزشي با تحريك الكتريكي تقسيم شدند. گروه‌هاي مداخله براي يك جلسه تحت فعاليت ورزشي فزاينده (با سرعت ۱۰ تا ۱۸ متر/دقيقه و مدت ۵۰ دقيقه) و تحريك‌الكتريكي (فوت شوك با شدت ۰.۵ ميلي‌آمپر و مدت ۲۰ دقيقه) قرار گرفتند. پس از تمرين و بي‌هوشي، نمونه خون وريدي سطوح سرمي VEGF و TSP۱ جمع‌آوري گرديد و به روش الايزا مورد ارزيابي قرار گرفت. براي آناليز داده‌ها از آزمون تحليل واريانس دوطرفه در سطح معني‌داري ۰.۰۵ p استفاده شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد القاء موش‌هاي صحرايي با ISO منجر به افزايش معني‌دار سطوح سرمي VEGF و TSP۱ در كليه گروه‌ها شد (۰.۰۰۰۱=p). همچنين فعاليت ورزشي افزايش غيرمعني‌دار سطوح سرمي VEGF و كاهش غيرمعني‌دار TSP۱ موش‌هاي صحرايي آنفاركته در كليه گروه‌ها نسبت به آنفاركتوس را به‌همراه داشت.نتيجه‌گيري: فعاليت هوازي فزاينده و تحريك الكتريكي اثرات مثبتي بر فرايند آنژيوژنز داشته است، اما به‌دليل معني‌دار نبودن نياز به مطالعات بيشتري جهت رشد و توسعه عروق مويرگي جديد در نمونه‌هاي آنفاركته است.