اثربخشي درمان شناختي مبتني بر مدل ماتريكس بر افسردگي پس از درمان و خطر لغزش بيماران وابسته به مصرف شيشه

هدف: هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان شناختي مبتني بر مدل ماتريكس بر افسردگي پس از درمان و خطر لغزش بيماران وابسته به مصرف شيشه بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل همه بيماران وابسته به مصرف شيشه مراجعه‌كننده به مراكز ترك اعتياد شهر بجنورد در سال 1401 بود. از اين بين، 30 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان هر دو گروه پرسشنامه‌هاي افسردگي و خطر لغزش را در پيش آزمون و پس آزمون تكميل كردند. درمان شناختي مبتني بر مدل ماتريكس در 24 جلسه 90 دقيقه اي بر روي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين دو گروه تفاوت معني‌داري وجود داشت و درمان شناختي مبتني بر مدل ماتريكس باعث كاهش افسردگي و خطر لغزش در بيماران وابسته به مصرف شيشه شد. نتيجه‌گيري: با توجه به اينكه در زمينه بازگشت به اعتياد بيماران وابسته به مصرف شيشه، افسردگي پس از ترك نقش كليدي دارد، مي توان از درمان شناختي مبتني بر مدل ماتريكس در خصوص اثر گذاري بر افسردگي و نهايتاً كاهش خطر لغزش بيماران سود برد.