اثربخشي طرحواره درماني گروهي بر خودانتقادي و تحمل پريشاني در زنان داراي همسر وابسته به مواد

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي طرحواره درماني گروهي بر خودانتقادي و تحمل پريشاني در زنان داراي همسر وابسته به مواد بود. روش: روش پژوهش نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌آماري پژوهش شامل همه زنان داراي همسر وابسته به مواد تحت آموزش گام‌هاي دوازده‌گانه در انجمن نارانان اصفهان بود. از اين بين، 30 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان هر دو گروه پرسشنامه‌هاي خودانتقادي و تحمل پريشاني را در پيش آزمون و پس آزمون تكميل كردند. طرحواره درماني در 12 جلسه 90 دقيقه اي با فراواني يك جلسه در هفته بر روي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين دو گروه تفاوت معني‌داري وجود داشت و طرحواره درماني باعث كاهش خودانتقادي و بهبود تحمل پريشاني در زنان داراي همسر وابسته به مواد شد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به دست آمده، طرحواره درماني مي‌تواند به عنوان يك مداخله مؤثر جهت كاهش خودانتقادي و بهبود تحمل پريشاني زنان داراي همسر وابسته به مواد به كار رود و در مراكز آموزشي و درماني مربوطه مورد استفاده قرار گيرد.