روابط ساختاري حمايت اجتماعي ادراك شده با گرايش به مصرف مواد در دختران نوجوان: نقش ميانجي رضايت از زندگي

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي رضايت از زندگي در رابطه بين حمايت اجتماعي ادراك شده با گرايش به مصرف مواد در دختران نوجوان بود. روش: پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه‌آماري پژوهش شامل دانش آموزان شهر مشهد بود. از اين بين، 261 نفر به شيوه نمونه‌گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند و به مقياس حمايت اجتماعي ادراك شده، پرسشنامه گرايش به مصرف مواد و پرسشنامه رضايت از زندگي پاسخ دادند. به منظور تحليل مدل پژوهش از مدل معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ها: يافته‌ها نشان داد كه رضايت از زندگي در رابطه حمايت اجتماعي ادراك شده با گرايش به مصرف مواد دختران نوجوان نقش ميانجي داشت. در مجموع، نتايج نشان داد كه مدل از برازش مطلوبي برخوردار بود. نتيجه گيري: لزوم تدوين برنامه ها و آموزش هايي جهت افزايش حمايت اجتماعي ادراك شده در نوجوانان كه افزايش رضايت از زندگي را در پي خواهد داشت، در نظام هاي خانواده و آموزش و پرورش پيشنهاد مي شود.