نقش تعديل كننده خودكارآمدي مقابله اي در رابطه استرس نوجواني و گرايش به مصرف مواد در دانش آموزان

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي نقش تعديلي خودكارآمدي مقابله اي در رابطه بين استرس نوجواني و گرايش به مصرف مواد در دانش آموزان بود. روش: روش پژوهش توصيفي-همبستگي بود. جامعه پژوهش شامل دانش آموزان شهرستان خرم آباد در سال تحصيلي 1402- 1401 بود كه از اين ميان تعداد 318 نفر به شيوه نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند. ابزار جمع آوري داده ها شامل مقياس استرس نوجوان، پرسشنامه خطرپذيري جوانان ايراني و مقياس خودكارآمدي مقابله اي بود. براي تجزيه و تحليل داده ها از همبستگي پيرسون و رگرسيون سلسله مراتبي استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين استرس نوجواني و گرايش به مصرف مواد در دانش آموزان رابطه معني داري وجود داشت. همچنين، خودكارآمدي مقابله اي تعديل كننده رابطه بين استرس نوجواني و گرايش به مصرف مواد دانش آموزان بود. نتيجه گيري: براساس نتايج مي توان گفت كه افزايش استرس نوجواني عامل مهمي در گرايش بيشتر دانش آموزان به مصرف مواد است كه خودكارآمدي مقابله اي بالا موجب كاهش اين اثر و خودكارآمدي مقابله اي پايين موجب افزايش اين اثر مي شود.