اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر رفتار نافرماني مقابله‌اي و خودمهاري در دانش‌آموزان با والد وابسته به مواد

هدف: هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر رفتار نافرماني مقابله‌اي و خودمهاري در دانش‌آموزان با والد وابسته به مواد بود. روش: روش پژوهش نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه‌آماري پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان داراي والد وابسته به مواد شهر اهواز در سال تحصيلي 1402-1401 بود. از اين بين، 30 نفر به روش نمونه­ گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان هر دو گروه مقياس درجه‌بندي SNAP-IV و خودمهاري را در پيش آزمون، پس­ آزمون و پيگيري تكميل كردند. درمان مبتني بر شفقت در 8 جلسه­ 90 دقيقه اي با فراواني يك جلسه در هفته بر روي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل از نظر رفتار نافرماني مقابله‌اي و خودمهاري تفاوت معني‌داري وجود داشت. درمان مبتني بر شفقت باعث كاهش رفتار نافرماني مقابله‌اي و افزايش خودمهاري در گروه آزمايش شد و اين نتايج در مرحله پيگيري باقي ماند. نتيجه‌گيري: درمان مبتني بر خودشفقتي با بهره‌گيري از فنوني همانند آموزش آگاهي از تجربيات مثبت و منفي، ايجاد تجربه‌هاي مثبت از طريق تجسم ذهني، آموزش ابراز شفقت و اصلاح رفتار از طريق تقويت‌كننده‌هاي محيطي مي‌تواند به عنوان يك درمان كارآمد جهت كاهش رفتار نافرماني مقابله‌اي و افزايش خودمهاري دانش‌آموزان با والد وابسته به مواد مورد استفاده قرار گيرد.