واكاوي تطبيقي تفاسير روايي و فلسفي و عرفاني درباره حقيقت عرش الهي به‌عنوان مرتبه‌اي از عالم مجردات

فهم ماهيت و كاركرد عرش الهي، چه در قوس نزول و چه در قوس صعود و چه در ارتباط خالق با خلق و چه در ارتباط خلق با خالق، يكي از معارف پرمعنا و مؤثر قرآني و عرفاني است و آياتي متعدد و روايات به اين مهم پرداخته اند و مفسران، متكلمان و فلاسفه نيز دراين‌باره جست‌وجو كرده‌اند. هدف از اين پژوهش، اين است كه در راستاي اهداف و معارف قرآن كريم، با بررسي معناي واقعي عرش و جايگاه آن در حوزه جهان‌شناسي و خداشناسي و معارف الهي، به برخي ابهام‌ها مانند تفكر مشبهه و مجسمه درباره عرش پاسخي روشن دهيم. روش تحقيق كتابخانه اي و تحليلي است و دستاورد پژوهش، اين است كه عرش الهي، مرتبه واسط بين مرتبه ذات و مرتبه خلقي و حقيقتي از جنس حقايق غيبي و مرتبه‌اي از عوالم مجردات تام است و مراد از واقعيت عرش در قوس نزول و صدور كثرت از وحدت، تدبير و مديريت و ربوبيت الهي است كه عرش در اين جهت، به‌عنوان علم الهي و قلب انسان كامل نيز معنا مي‌يابد.